Πώς διαχειρίζεσαι όταν παππούδες, γιαγιάδες και άλλοι κρίνουν τις επιλογές σου σχετικά με το παιδί; Έχεις ακούσει κάποιες από αυτές τις φράσεις;
“Συγγνώμη, ακόμα κοιμάται μαζί σας στο κρεβάτι σας; Δεν κάνει καλό αυτό στο ζευγάρι!”
“Μα ακόμα το θηλάζεις; Δεν κάνει τόσο μεγάλο παιδί να θηλάζει, κολλημένο πάνω σου, δεν θα ανεξαρτητοποιηθεί ποτέ.”
“Μην το αφήνεις χωρίς κάλτσες, θα πάθει τίποτα έτσι που το έχεις. Βάλτου κάνα ρουχαλάκι.”
“Ότι θέλει σε κάνει, πολύ το συζητάτε, ο γονέας πρέπει να λέει μια κουβέντα και αυτή η κουβέντα να είναι νόμος!”
Πολλές φορές, πολύ συχνά, άλλοι άνθρωποι θα κρίνουν εμάς και τις επιλογές μας στη γονεϊκότητα. Και συχνά εμείς θα νιώσουμε άβολα, μπορεί να μην πούμε τίποτα, ίσως να αμφισβητήσουμε και την ταυτότητα μας ως γονείς.
Οι μαμάδες μας, οι μπαμπάδες μας, οι πεθερές μας, οι πεθεροί μας, οι αδερφές μας, οι αδερφοί μας, οι φίλες μας, οι φίλοι μας, άλλες μαμάδες, άλλοι μπαμπάδες, οι ειδικοί, ο κάθε ένας έχει και από μια (σωστή!) άποψη. Ποιος όμως φέρει τελικά την ευθύνη;
Η φύση δεν μας σχεδίασε να αναθρέφουμε τα παιδιά αποκλειστικά ως ζευγάρια. Οι συνέπειες της απομόνωσης των σύγχρονων γονιών είναι τεράστιες:
Η ανατροφή των παιδιών είναι ομαδική δουλειά, ευθύνη συλλογική και όχι αποκλειστικά προσωπική του κάθε γονέα. Η κοινωνική απομόνωση, η έλλειψη φίλων, γειτόνων, συγγενών, χρόνου, είναι μάστιγα για τους νέους γονείς.
Όλοι αυτοί, οι σημαντικοί άλλοι στη ζωή μας και στη ζωή του παιδιού μας, οι αλλο-γονείς, είναι έμπιστα, σταθερά και συγκεκριμένα πρόσωπα, που μπορούν να περνούν χρόνο με το παιδί ή και συμμετέχουν ενεργά στη φροντίδα του. Οι άλλο-γονείς μπορεί να είναι οι παππούδες και οι γιαγιάδες, μπορεί να είναι ένας θείος ή μια θεία ή άλλος συγγενής. Η πιο σημαντική προϋπόθεση είναι να έχουν τη διάθεση να βοηθήσουν και να μοιράζονται ένα παρόμοιο σύστημα αξιών και φιλοσοφία στο μεγάλωμα των παιδιών με τους φυσικούς γονείς. Οι δεσμοί αίματος μπορεί να μην αρκούν, εκείνο που πρώτιστα χρειάζεται είναι δεσμοί φιλίας, κοινού οράματος και σύγχρονης ενημέρωσης για το μεγάλωμα των παιδιών. Επομένως, άλλο-γονείς μπορεί να είναι όχι μόνο συγγενείς αλλά και πιστοί μας φίλοι καθώς και έμπιστοι επαγγελματίες.
Στ’αλήθεια χρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί. Τι συμβαίνει όμως όταν οι “συγχωριανοί” διαφωνούν με το μοντέλο γονεϊκότητας των βασικών φροντιστών των παιδιών, με τους γονείς;
Σ’ αυτό το βίντεο συζητάμε με την Όλυ Πατσούρα, Βιολόγο, Ολιστική Θεραπεύτρια, Βοηθό Μητρότητας και την Φωτεινή Μελετάκη, Πιστοποιημένη Attached at the Heart™ Εκπαιδεύτρια Γονέων, Βοηθό μητρότητας, Εισηγήτρια περιγεννητικής γιόγκα, δημιουργούς του ολοκληρωμένου προγράμματος γονεϊκότητας Parenting & Reparenting, για το πώς διαχειριζόμαστε τη σχέση με τους σημαντικούς άλλους στη ζωή του παιδιού μας αλλά και τα παρεμβατικά σχόλια που δεχόμαστε από τον κύκλο μας σχετικά με την γονεϊκότητά μας.
Συναισθηματικός Δεσμός
Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας, Alice Miller Ο John Bowlby και η Θεωρία του Δεσμού, Jeremy Holmes Ο συναισθηματικός εγκέφαλος, Ορέστης Γιωτάκος InBrief: The Science of Neglect Publication type: Report Publisher Item Identifier: IN_Neglect Publication Year: 2013 Authors: Center on the Developing Child at Harvard UniversityCowan, C. P., & Cowan, P. A. (1995). Interventions to ease the transition to parenthood: Why they are needed and what they can do. Family Relations Deave, T., Johnson, D., & Ingram, J. (2008). Transition to parenthood: The needs of parents in pregnancy and early parenthood. BMC Pregnancy and ChildbirthNagl, M., Lehning, F., Stepan, H., Wagner, B., & Kersting, A. (2017). Associations of childhood maltreatment with pre-pregnancy obesity and maternal postpartum mental health: A cross-sectional study. BMC Pregnancy and ChildbirthStern, D. N., & Bruschweiler-Stern, N. (1998). The birth of a mother: How the motherhood experience changes you forever. New York: Basic Books. Hong YR, Park JS. Impact of attachment, temperament and parenting on human development. Korean J Pediatr. 2012 Dec;55(12):449-54. doi: 10.3345/kjp.2012.55.12.449. Epub 2012 Dec 20. PMID: 23300499; PMCID: PMC3534157. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3534157/Vacca, J. J. (2001). Promoting positive infant‐caregiver attachment: The role of the early interventionist and recommendations for parent training. Infants & Young Children: An Interdisciplinary Journal of Special Care Practices, 13(4), 1‐10. Sanders, M. R. (2008). Triple P‐positive parenting program as a public health approach to strengthening parenting. Journal of Family Psychology, 22(4), 506‐517. Lindblom J, Punamäki R-L, Flykt M, et al. Early Family Relationships Predict Children’s Emotion Regulation and Defense Mechanisms. SAGE Open. October 2016. doi:10.1177/2158244016681393 https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/2158244016681393?icid=int.sj-full-text.similar-articles.1Pascuzzo K, Moss E, Cyr C. Attachment and Emotion Regulation Strategies in Predicting Adult Psychopathology. SAGE Open. July 2015. doi:10.1177/2158244015604695 https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/2158244015604695?icid=int.sj-full-text.similar-articles.3Crescencia Pastor et al., POSITIVE PARENTING: LESSONS FROM RESEARCH , Revista de Cercetare şi Intervenţie Socială, 2015, Issue No: 51, Page Range: 227-239https://www.ceeol.com/search/article-detail?id=521648Dr. Dan Siegel - On Optimal Attachment https://www.youtube.com/watch?v=_XjXv6zseA0TRONICK, E. (2006), The Inherent Stress of Normal Daily Life and Social Interaction Leads to the Development of Coping and Resilience, and Variation in Resilience in Infants and Young Children. Annals of the New York Academy of Sciences, 1094: 83-104. https://doi.org/10.1196/annals.1376.008
