Λέξεις που έχουν άλλη βαρύτητα και άλλο συναισθηματικό φορτίο μέχρι τη βιωματική εμπειρία που φέρνει το πρώτο παιδί. Η εγκυμοσύνη και η Γέννα είναι μια εμπειρία ζωής και δεν υπάρχουν επαναλήψεις όταν πρόκειται για τη γέννα και τον τοκετό.
Στο σήμερα και στην Ελλάδα, που το ποσοστό των καισαρικών τομών είναι πάνω από 60% και των παρεμβατικών τοκετών πάνω από 85%, ένα συμπέρασμα που απορρέει είναι πως πολλές Γυναίκες δεν έχουν βιώσει αυτές τις εμπειρίες με τρόπο που θα τις επαναλάμβαναν με χαρά και ανυπομονησία.
Ένα μεγάλο ποσοστό Γυναικών λοιπόν, έχει στο μνημονικό του ένα σύνολο πρακτικών βασισμένων σε στερεότυπα και προκαταλήψεις σχετικές με την κύηση και τη γέννα, οι οποίες έχουν επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική τους υγεία. Πρακτικές ευρέως διαδεδομένες, γενικευμένες, βαθιά ριζωμένες και κανονικοποιημένες πλέον στα συστήματα υγείας, που πολλές φορές μάλιστα δεν εκλαμβάνονται καν ως βίαιες.
«Μήπως μπερδεύτηκες;» «Μήπως είσαι υπερβολική;» «Ιδέα σου είναι.»
«Έτσι γίνεται.» «Ούτε η πρώτη είσαι ούτε η τελευταία.»
«Ποιος θα σε πιστέψει; Θα σε περάσουν για τρελή.»
«Μα καλά γιατί δεν τους είπες τίποτα;» «Φταις εσύ που δεν μίλησες. Αν ήμουν εγώ στη θέση σου…»
«Εσύ δεν διάλεξες αυτόν τον γιατρό;» «Υπάρχουν και χειρότερα.»
Πολλά από τα παραπάνω και πολλά περισσότερα είναι όσα ακούγονται σαν απαντήσεις στις Γυναίκες που έχουν βιώσει τραυματικό τοκετό και επιχειρούν να μοιραστούν την εμπειρία τους. Είναι τα συνήθη αντανακλαστικά απέναντι σε ιστορίες που η κοινωνία δεν είναι εκπαιδευμένη να φτιάχνει χώρο για να ακουστούν.
Η αλήθεια είναι πως όλο αυτό το βάρος και πολλές από αυτές τις σκέψεις, παραμένουν εκεί. Επιβαρύνοντας την Γυναίκα και το νέο της μωρό.
Σε αυτό το βίντεο, θα επιχειρήσουμε να δώσουμε φως σε αυτή την πραγματικότητα και να σταθούμε κοντά στις σκέψεις της κάθε γυναίκας που βίωσε έναν τραυματικό τοκετό και είτε θέλει να κυοφορήσει ξανά είτε είναι ήδη έγκυος.
