Και μητέρα, και σύντροφος, και εργαζόμενη, και φίλη πώς να διαχειριστώ τους πολλαπλούς ρόλους;

«Προσπαθώ να είμαι καλή μαμά, και μένει πίσω η δουλειά. Ο σύντροφός μου γκρινιάζει ότι τον παραμελώ αλλά όταν του αφιερώνω χρόνο αισθάνομαι τύψεις ότι παραμελώ το παιδί. Οι φίλοι μου μου κάνουν συνέχεια παράπονα ότι έχω εξαφανιστεί και δεν είμαι η ίδια πια. Η μητέρα μου μου λέει να κοιτάω το παιδί πρώτα από όλα – «τώρα έγινες μάνα, αυτό μετράει πάνω από όλα και όλους, εμείς έτσι ξέρουμε στην οικογένειά μας…ξέχνα τα σούρτα-φέρτα και τις καριέρες». Τελικά κανείς δεν είναι ευχαριστημένος, εγώ αισθάνομαι ότι τίποτα δεν κάνω καλά και νιώθω εγκλωβισμένη στις ενοχές μου. Τι να κάνω;»

Οι απαιτήσεις της καθημερινότητας είναι μεγάλες. Οι ρυθμοί ζωής έχουν εκτροχιαστεί σε σχέση με παλαιότερα δεδομένα και γενιές. Ο ανταγωνισμός και οι προσδοκίες στο εργασιακό και στο προσωπικό πλαίσιο έχουν πολλαπλασιαστεί. Πολλοί από εμάς έχουμε ενδυθεί τον ρόλο της superwoman ή του superman, και προσπαθούμε πάση θυσία να τον υποστηρίξουμε…με τι κόστος άραγε;

Πολλαπλότητα ρόλων και στρες

Το στρες που προκύπτει όταν αισθανόμαστε ανεπάρκεια ή «έλλειψη» στο συνεχές κυνήγι της «τελειότητας» δηλητηριάζει την ψυχοκοινωνική αλλά και την φυσική μας υγεία. Μπορεί να εκδηλωθεί με αγχώδεις διαταραχές, ψυχοσωματικά συμπτώματα ή και να μείνει «κρυφό», στην πιο ύπουλη εκδοχή του.

Είναι τελικά η πολλαπλότητα των καθημερινών μας ρόλων πηγή ψυχικής δυσφορίας και δυσθυμίας ως προς την ικανοποίηση για τη ζωή μας;

Ερευνητικά δεδομένα έρχονται να αμφισβητήσουν αυτή μας την αίσθηση και να καταδείξουν ότι η πολλαπλότητα των ρόλων μπορεί να είναι έως και προστατευτική ψυχοκοινωνικά για εμάς.

Υπάρχει τρόπος να διαχειριστούμε τις καταστάσεις ζωής μας με τρόπο προστατευτικό, οριοθετημένο και να απολαμβάνουμε με χαρά αντί να αναλωνόμαστε στις ενοχές τις ανεπάρκειας;

Προσδοκίες και ματαίωση – ο φαύλος κύκλος και πώς να τον αποφύγουμε

Προσδοκίες – δικές μας και άλλων. Η άγονη πρακτική της διαρκούς σύγκρισης και αντιπαράθεσης. Μοτίβα που μάθαμε, που συνηθίσαμε, που θεωρούνται δεδομένα μέσα στην οικογένειά μας ή και στην ευρύτερη κοινωνία. Πώς ξεκαθαρίζουμε άραγε τη δική μας στάση, άποψη, «θέλω» και ρόλους/παρουσία που έχουν αξία και νόημα για εμάς;

Τι θα μάθουν οι γονείς

• Ποια μοτίβα σκέψεις και συναίσθησης μπορεί να σαμποτάρουν την αυταξία και την χαρά της «πολύ-λειτουργικότητάς» μας και πώς τα εντοπίζουμε.
• Την έννοια της Σχεσιακής Νοημοσύνης, τι είναι, πώς διαφέρει από τη Συναισθηματική Νοημοσύνη και πώς μπορεί να μας βοηθήσει στη διαχείριση των πολλαπλών ρόλων ζωής.
• Τη διαφορά της οριοθετημένης ενσυναίσθησης σε αντίθεση με τη «συγχωνευτική» ενσυναίσθηση.
• 2 εργαλεία – πρακτικές που μπορούν να μας βοηθήσουν στο να περιορίσουμε την άγονη πρακτική των τύψεων και των ενοχών που μπορεί να μας βασανίζουν.