Γιατί με ενοχλεί όταν κλαίει το παιδί μου;

Κουβαλάμε την πεποίθηση ότι εάν έχουμε τη δυνατότητα να σταματήσουμε το κλάμα, τότε έχουμε και την ικανότητα να σταματήσουμε τον πόνο. Μοιράζεται μαζί μας η Dilshad Bhamgara, πως είναι η κουλτούρα μας που μας έκανε να φοβόμαστε τόσο τα δάκρυα και το κλάμα. Κουβαλάμε την κοινωνική πεποίθηση ότι το κριτήριο του «αρκετά καλού γονέα» βασίζεται στο πόσο γρήγορα μπορούμε να σταματήσουμε τα δάκρυα του παιδιού μας. Γενικά έχουμε εκπαιδευτεί να φοβόμαστε τα δάκρυα και πάρα πολλοί γονείς βιώνουν αυτή την έκφραση ως στρεσογόνα.

Όλοι έχουμε δει κάποιο παιδί να πέφτει στην παιδική χαρά αλλά να μην κλαίει αν κανείς δεν είναι δίπλα του. Η τρέχουσα κουλτούρα μας, μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι αυτό συμβαίνει επειδή δεν πόνεσε πραγματικά αλλά αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι οφείλεται στο ότι χρειαζόμαστε ένα αξιόπιστο άτομο να είναι παρόν για να αφήσουμε τα δάκρυά μας ελεύθερα. Όπως όμως λέει η Pam Leo, «τα δάκρυα που δεν αφήνουμε ελεύθερα κλαίνε μέσα μας». Μένουν μέσα μας έως ότου τα αποβάλλουμε και δεν θεραπευόμαστε από τον πόνο μέχρι να τον εξωτερικεύσουμε. Χρειαζόμαστε τα δάκρυά μας να απελευθερωθούν στην ασφάλεια μιας σχέσης με κάποιον που αγαπάμε.

Τι γίνεται όμως όταν αυτό το αξιόπιστο άτομο δεν έχει την βιωμένη αίσθηση για να ανταποκριθεί με ψυχραιμία και με δεξιότητες βοήθειας απέναντι σε ένα παιδί που κλαίει; Τι γίνεται αν κάθε φορά ή πολλές φορές από αυτές που το παιδί κλαίει, μέσα μας οι γονείς αγχωνόμαστε, θυμώνουμε, γεμίζουμε στρες; Πόσες φορές οι γονείς έχουμε πει μέσα μας, «Ουφ, όχι πάλι…»; Πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί πως όλο αυτό γίνεται για να με προκαλέσει, για να με δοκιμάσει; Άλλες τόσες νιώθουμε πως έχουμε αποτύχει και άλλες τόσες βυθιζόμαστε και εμείς στην θλίψη, την απόγνωση και την απελπισία.

Τι θα μάθεις σε αυτό το βίντεο;

Θα μάθεις πως το δικό σου συναίσθημα μπορεί να κάνει διάγνωση στην συμπεριφορά ανικανοποίητης ανάγκης του παιδιού σου. Ποιο είναι το κλειδί όταν εσύ αισθάνεσαι:

• ενόχληση, απογοήτευση, εκνευρισμό και το γνωστό «Ουφ…όχι πάλι..»,
• θυμό, ότι δοκιμάζεσαι και ότι σε προκαλεί,
• αποτυχία και επιθυμία να τιμωρήσεις/συνετίσεις απότομα,
• βαθιά στενοχώρια, θλίψη, απόγνωση, απελπισία.

Με βάση την δική μας συναισθηματική κατάσταση απέναντι στα κλάματα του παιδιού μας, θα μπορούμε να αναγνωρίσουμε:

• Τι του λείπει και τι νιώθει το ίδιο;
• Ποιες μπορεί να είναι οι ενθαρρυντικές αποκρίσεις και αντιδράσεις πάνω σε αυτά που του λείπουν και πότε είναι σημαντικό να τις προσφέρουμε στο παιδί;
• Τι θα νιώθει μετά το παιδί μέσα από αυτή την νέα εμπειρία;
• Τι θα νιώθω εγώ σαν γονέας μέσα από αυτή την νέα εμπειρία;

Συναισθηματικός Δεσμός