


Τα παιδιά ξεκινούν να διαμορφώνουν μία εικόνα για τον εαυτό τους, τις επιλογές τους και το σώμα τους από πολύ μικρή ηλικία, παρατηρώντας τους γονείς τους και το στενό οικογενειακό περιβάλλον. Αρχίζουν να μιμούνται και να ακολουθούν, είτε συνειδητά είτε αυθόρμητα, τις επιλογές αυτές, ενώ αργότερα ο κύκλος επιρροής μεγαλώνει και ανοίγεται με τα social media και τα trends της κάθε εποχής. Πώς θα θωρακίσεις την αυτοπεποίθηση για τον εαυτό του και τις επιλογές του σε μία εποχής τόσης πληροφόρησης;
Οι πρώτες σκέψεις γύρω από το βάρος και το σώμα ξεκινάνε από σχόλια που μπορεί να κάνουν οι ίδιοι οι γονείς για τον εαυτό τους, όταν πιστεύουν ότι τα παιδιά δεν παρακολουθούν. Ένα υποστηρικτικό περιβάλλον επομένως, ξεκινάει με αγάπη και σεβασμό των γονιών προς τον ίδιο τους τον εαυτό, κάτι που θα λειτουργήσει σαν πρότυπο και για τα παιδιά μετέπειτα.
Ταυτόχρονα αποφεύγουμε να κάνουμε σχόλια βάρους για άλλους ανθρώπους, π.χ. η θεία Σούλα πήρε βάρος, έτσι το παιδί καταλαβαίνει ότι το βάρος των υπολοίπων δεν είναι κάτι που μας αφορά, ούτε συνδέεται με οποιαδήποτε αξία τους σαν άνθρωποι. Δεν συγκρίνουμε το σώμα του παιδιού, ούτε το δικό μας με άλλα σώματα.
Αφήνω το παιδί μου από μικρή ηλικία να κάνει το ίδιο τις επιλογές του και το υποστηρίζω. Πιο συγκεκριμένα, όσον αφορά στο φαγητό, το παιδί λαμβάνει την ευθύνη της ποσότητας που θα φάει ακούγοντας το αίσθημα πείνας και κορεσμού. Κάτι που τα παιδιά μπορεί να έχουν πολύ πιο ανεπτυγμένο και έντονο από έναν ενήλικα σε αυτή την ηλικία. Έτσι, σέβεται το σώμα του κι εμείς τις επιλογές του. Αποφεύγουμε σχόλια για τις ποσότητες και τις μερίδες, μιας που εκείνο γνωρίζει πόσο πεινάει και ποιες είναι οι ανάγκες του τη δεδομένη στιγμή.
Έρευνες δείχνουν ότι τα κορίτσια αρχίζουν να κάνουν «δίαιτα» κάτω από 8 χρονών!
Είτε βρισκόμαστε στο οικογενειακό τραπέζι μεταξύ μας, είτε σε κάποιο φιλικό, αποφεύγουμε να κάνουμε σχόλια για τις μερίδες του φαγητού, τις επιλογές των γευμάτων και να κατηγοριοποιούμε τα τρόφιμα σε καλά και κακά. Εάν ακούγονται αρνητικά σχόλια στοχευμένα προς εμάς ή τα παιδιά μας αναφορικά με το βάρος, ανακατευθύνουμε τη συζήτηση ή απαντάμε ενεργά και υποστηρικτικά.
Σε ένα μεγαλύτερο παιδί που λαμβάνει και περισσότερα ερεθίσματα για το βάρος του, μπορούμε να προσφέρουμε και συνεδρία με διατροφολόγο. Επιλέγουμε με προσοχή ποιον θα εμπιστευτούμε, η επαφή με ένα διατροφολόγο μη ευαισθητοποιημένο σε θέματα εικόνας σώματος και ψυχολογίας του φαγητού, μπορεί να έχει και αντίθετα αποτελέσματα.
Η συνεδρία αυτή είναι κάτι που θα αντιμετωπίσουμε συνολικά σαν οικογένεια (ειδικά αν υπάρχουν αδερφάκια) και σαν βελτίωση των διατροφικών μας συνηθειών, χωρίς να στοχοποιηθεί το βάρος του ενός παιδιού ή να περιμένουμε ένα χαρτί δίαιτας που θα περιορίσει τη διατροφή μας. Άλλωστε σε ένα παιδί που αναπτύσσεται, υπάρχουν πολλά περισσότερα κριτήρια που πρέπει να λάβουμε υπόψιν πέρα από το νούμερο της ζυγαριάς.
Φυσικά, αν καταλαβαίνουμε ότι η σχέση του παιδιού ή του εφήβου μας με το φαγητό και το σώμα του είναι κάτι που τον/την απασχολεί πολύ, ένας ειδικός σε θέματα ψυχικής υγείας μπορεί να μας βοηθήσει.
Είναι ανοιχτοί οι ίδιοι οι γονείς πρώτα με τα συναισθήματά τους κι έτσι μαθαίνουν και τα παιδιά τους να εκφράζονται και να αποδέχονται και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα. Παρατηρούμε το παιδί για να εντοπίσουμε έντονες και ακραίες αντιδράσεις σε σχέση με το φαγητό και του εξηγούμε τη δύναμη των τροφίμων ως προς τη θρέψη και την ενδυνάμωση που προσφέρουν.