



Τρέχεις καθημερινά να τα προλάβεις όλα. Οι προθεσμίες, οι υποχρεώσεις, τα παιδιά, οι γονείς, το φαγητό, η δουλειά, η ζωή σου εντέλει αλλά και άπειρες καταστάσεις ακόμα. Όλα έχουν απαιτήσεις, αγωνία, ανασφάλεια, φόβο. Όλα έχουν ένα κοινό σημείο αναφοράς μεταξύ των ανθρώπων και αυτό καλείται άγχος. Ωστόσο, το άγχος έχει μετατραπεί σε μια άτυπη ομπρέλα για όλα τα συναισθήματα μιας και είναι σύνηθες να λέγεται πως ευθύνεται αυτό για κάθε συναισθηματική δυσφορία. Τα πράγματα δεν είναι έτσι ακριβώς.
Ένα από τα πιο σημαντικά κοινωνικά «ανοίγματα» αφορά στο γεγονός πως πλέον το ζήτημα άγχος ξεκίνησε να μας απασχολεί σημαντικά στην ολότητά του. Το άγχος δεν είναι μια απλή υπόθεση. Είναι η μάστιγα της τελευταίας 7ετίας, την οποία παρατηρούμε πολλές φορές ανήμποροι να κάνουμε κάτι ώστε να την ανατρέψουμε. Το άγχος προκαλείται από τα εγγενή χαρακτηριστικά του σύγχρονου τρόπου ζωής τα οποία συνηθίζουμε να τα συμπεριλαμβάνουμε στην καθημερινότητά μας. Πιθανότατα, για την πλειοψηφία των ανθρώπων ανάμεσά μας, η συνήθεια αυτή είναι αναγκαία σε έναν βαθμό. Η χρόνια έλλειψη ύπνου, ο ύπνος μετά από την άσκοπη χρήση του κινητού τηλεφώνου, η κακή διατροφή, οι σχέσεις εξουσίας, τα εξιδανικευμένα πρότυπα, η οικονομική σύγκριση, οι αρνητικές ειδήσεις, οι ιδανικές γονεϊκές φιγούρες και πολλά ακόμα. Ίσως κάποια από τα παραπάνω ή και όλα να ακούγονται ως μη απειλητικά, παρόλα αυτά δεν είναι καθόλου αθώα μιας και κινητοποιούν άμεσα την αντίδραση του στρες στο σώμα μας και την έκκριση ορμονών όπως είναι η κορτιζόλη και η αδρεναλίνη. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Πως ο εγκέφαλος λαμβάνει το σήμα ότι βρίσκεται σε κατάσταση άμεσης ανάγκης, γεγονός το οποίο προαναγγέλλει το άγχος.
Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ακούσει το εξής: «Έλα, γιατί αγχώνεσαι; Εσύ τα έχεις όλα, δεν σου λείπει τίποτα.». Αναρωτιέμαι, θα έπρεπε να σου λείπει αποκλειστικά κάτι για να βιώνεις άγχος; Με βεβαιότητα απαντώ πως όχι. Το άγχος ως ένα αίσθημα έντονης κλιμακούμενης εγρήγορσης μπορεί πολύ εύκολα να σε οδηγήσει στη συναισθηματική καταστροφή, κάτι που στο σύνολό του το βιώνεις τόσο στο νου όσο και στο σώμα σου. Όμως κάτι το οποίο δεν λέγεται συχνά αφορά στο γεγονός πως όσο περισσότερο κατανοείς τα σημάδια τα οποία σου δείχνει το σώμα σου, τόσο πιο κοντά βρίσκεσαι στον εγκέφαλό σου. Στην ουσία κατανοείς πως είναι δυνατόν να αποτρέψεις το άγχος και να προλαβαίνεις τις μη χρήσιμες στρεσογόνες αντιδράσεις σου στα γεγονότα της ζωής σου ή στις σκέψεις σου.
Το άγχος είναι τόσο διακριτό. Πάντοτε σου στέλνει προειδοποιητικά μηνύματα. Ορισμένες φορές τα αγνοείς και τότε είναι που «θυμώνει». Γι’ αυτό επιστρέφει είτε με την ίδια ένταση, συνθήκη, σύμπτωμα προκειμένου να το ακούσεις είτε αν δεν λάβει την ανταπόκρισή σου, να επιστρέψει ακόμα πιο έντονα. Κάποτε το φοβόμουν τόσο μα τόσο πολύ. Έτρεμα και στην ιδέα πως πάλι θα βίωνα κάτι αντίστοιχο με αυτό που δεν ήθελα. Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω πως αυτό ήταν ο συναισθηματικός μου πλούτος, η ανάσα και η αγκαλιά προς τον εαυτό μου. Το άγχος έρχεται να σου φανερώσει τι δεν πάει καλά στη ζωή σου, στις σχέσεις σου, στο επάγγελμά σου, στον εαυτό σου, γενικότερα στο περιβάλλον μέσα στο οποίο υπάρχεις. Διερευνώντας το άγχος αποκαλύπτεται η εσωτερική μας φωνή και η αλήθεια μέσα μας.
Στο βίντεο αυτό θα μάθεις πως να αναζητάς τρόπους να διαχειρίζεσαι το άγχος το οποίο βιώνεις, κατανοώντας το βασικό τρόπο με τον οποίο αυτό λειτουργεί στο σώμα και στο νου σου. Θα γνωρίσεις βιωματικά καθημερινές πρακτικές εκτόνωσης του στρες, ταυτόχρονα με την αναγνώριση της σημαντικότητας της εσωτερικής σύνδεσης με τον εαυτό.
Amatullah, A. (2021, November 19). Solution-Focused Approach to Coaching: Questions, Interventions, Techniques [+ Example Session]. Universal Coach Institute. https://www.universalcoachinstitute.com/solution-focused/CLONINGER, C. R. (2005). Character Strengths and Virtues: A Handbook and Classification. American Journal of Psychiatry, 162(4), 820-a-821. https://doi.org/10.1176/appi.ajp.162.4.820-aRogers, C. R. (1975). Empathic: An Unappreciated Way of Being. The Counseling Psychologist, 5(2), 2–10. https://doi.org/10.1177/001100007500500202Sundararajan, L. (1995). Echoes after Carl Rogers: “Reflective listening” revisited.. The Humanistic Psychologist, 23(2), 259–271. https://doi.org/10.1080/08873267.1995.9986828Μπρούζος, Α. (2004). Προσωποκεντρική Συμβουλευτική Θεωρία, Έρευνα και Εφαρμογές. Αθήνα: Τυποθήτω.Purton, C. (2016). Προσωποκεντρική θεραπεία – Η focusing-βιωματική προσέγγιση. Αθήνα: Ελληνικό κέντρο FocusingRogers, C. R. (2006). Το γίγνεσθαι του προσώπου. Αθήνα: Ερευνητές.Rogers, C. R. (1959). A theory of therapy, personality and interpersonal relationships, as developed in the client-centered framework. In S. Koch (ed.) Psychology: A study of a Science, 3. Formulations of the Person and the Social Context. New York: McGraw- Hill.Rogers, C. R. (1951). Client-centered therapy. London: Constable.Ποταμιάνος, Γ. Α., Αναγνωστόπουλος Φ. (2012). Προσωπικότητα: Θεωρίες, Κλινική Πρακτική και Έρευνα. Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση.Bandura, A. (1997). Self-Efficacy: The Exercise of Control. Freeman Press.Hefferon, K., & Boniwell, I. (2019). Θετική Ψυχολογία: Θεωρία, έρευνα και εφαρμογές. Εκδόσεις Gutenberg.Rosenberg, M. (1965). Society and the Adolescent Self-image. Princenton University PressΜυτσκίδου, Π., Σεργιάννη, Χ., & Κοτσώνη, Κ. (2018). Θετική Ψυχολογία και Γνωσιακή – Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία: Θεωρία, θεραπευτικές παρεμβάσεις, προοπτική. Στο Α. Σταλίκας και Α. Μπούτρη (Επιμ.), Θετική Ψυχολογία και Ψυχοθεραπεία (σελ. 147-170). Τόπος