45'
«Άδειασε το μυαλό μου», «ξέχασα τα μισά απ΄ότι ήθελα να πω». Όλοι μας έχουμε βρεθεί μπροστά στην κατάσταση αυτή. Κάποιοι πιο συχνά από κάποιους άλλους και φυσικά το θέμα δεν εμφανίστηκε πρώτη φορά όταν ενηλικιωθήκαμε. Έχουμε όλοι κάποια ιστορία παιδική να θυμηθούμε που νοιώσαμε το μυαλό μας να κολλάει. Βοήθησε το μυαλό σου να… ξεκολλήσει!
Το πιθανότερο είναι πως δεν άδειασε μόνο το μυαλό όμως. Η ανάσα κόπηκε ή έγινε πιο γρήγορη, ιδρώσανε τα χέρια, τα μάτια ακινητοποιήθηκαν ή άρχισαν να πηγαίνουν από μέρος σε μέρος σαν τρομαγμένα πουλιά, οι λέξεις, πίσω από τα χείλη μπερδεύτηκαν και ο λόγος συγχίστηκε. Κάποιες φορές, ανάλογα με την περίπτωση, κόπηκαν τα πόδια και το σώμα άρχισε να τρέμει.
Αυτές και άλλες είναι οι εκδηλώσεις του άγχους στο σώμα. Και είναι υπέροχες γιατί η κάθε μία έχει στόχο την επιβίωσή μας και όλες μας προετοιμάζουν για το επόμενο βήμα, φυγή, πάλη ή πάγωμα.
Το θέμα είναι πως στην καθημερινότητα δεν υπάρχει ανάγκη να καταφεύγω σε ακραίες λύσεις και μου είναι πιο σημαντικό να μπορώ να βρίσκω ξανά την πρόσβαση στο λογικό μου νου για να μπορώ καλύτερα να διαχειριστώ μια κατάσταση.
Ακούγεται παράδοξο μα ο πιο γρήγορος τρόπος για να μπορέσουν και πάλι να ανέβουν οι διακόπτες του νου, είναι να κινηθεί το σώμα. Αυτό θα δώσει την ευκαιρία να καούν οι επιπλέον ορμόνες της κορτιζόνης και αδρεναλίνης που εκκρίνονται κάθε φορά που αγχώνομαι και να βγω από την κατάσταση της επιβίωσης. Βγαίνοντας από εκεί, μπορώ και πάλι να χρησιμοποιήσω τις ικανότητες του νου μου για περίσκεψη, ανάλυση, σύγκριση, λύση. Αυτές όμως οι ικανότητες βρίσκονται στον εγκεφαλικό φλοιό και την ώρα την δύσκολη πολύ μακριά από τον ερπετοειδή και λιβιδικό εγκέφαλο όπου βιώνω την αίσθηση της απειλής, τον φόβο ή το θυμό.
