

Οι γονείς είναι άνθρωποι που έχουν την ευθύνη για τα παιδιά τους και θέλουν αναμφίβολα το καλύτερο γι’ αυτά. Αυτή η προσμονή, με ελπίδα για κάτι καλό και θετικό στην ανάπτυξη της προσωπικότητας και της συμπεριφοράς του παιδιού, είναι οι προσδοκίες που οι γονείς έχουν. Τι είναι όμως η κοινωνική ετοιμότητα;
Αυτές είναι οι αρετές, τα χαρακτηριστικά και οι αξίες που κάθε γονέας προσδοκά και ονειρεύεται για το παιδί του. Και κάθε γονιός αναζητά, εκπαιδεύεται και μαθαίνει τρόπους για να περάσει αυτές τις αξίες και να μάθει αυτές τις συμπεριφορές στο παιδί του από μικρή ηλικία.
Παρά τα δεκάδες βιβλία που έχουν διαβάσει, παρά τις άπειρες συζητήσεις, το παιδί αντί να μοιραστεί τα παιχνίδια του παίρνει και τα ξένα, αντί να πει «δεν πειράζει που έχασα», κλαίει, χτυπάει και φωνάζει ότι αδικήθηκε, όταν δει φασολάκια στο πιάτο του αντί «δεν μου αρέσει» κραυγάζει «μπλιαχ» και κλαίει. Κι αυτά είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα εκείνων των παιδικών συμπεριφορών που καταρρίπτουν το όνειρο του γονέα, ότι έχει καταφέρει να διδάξει στο παιδί του «Σωστή συμπεριφορά και Κοινωνικές Δεξιότητες».
Είναι σημαντικό οι προσδοκίες των γονέων να είναι ρεαλιστικές για να έχουν θετικό αντίκτυπο στο παιδί. Έτσι θα το βοηθήσουν αποτελεσματικά να πιστέψει στον εαυτό του και θα του δώσουν κίνητρα για να προσπαθήσει να πετύχει τους στόχους του. Κι ας μην ξεχνάμε ότι το κάθε παιδί αναπτύσσεται με το δικό του ρυθμό και είναι μοναδικό. Και η οποιαδήποτε σύγκριση μεταξύ δύο παιδιών, ούτε εμάς ωφελεί. Κι εκείνα αδικεί.