Το παιδί ζητάει ό,τι βλέπει στους φίλους – τι κάνω;
Όντας γονείς, περισσότερο από το να μιλάμε, χρειάζεται να ακούμε, ή να βλέπουμε πώς εκφράζονται τα μωρά, καθώς η λεκτική επικοινωνία μπορεί να αργεί λίγο. Περισσότερο από το να λέμε τι πρέπει να κάνουν τα παιδιά, χρειάζεται να δείχνουμε ενσυναίσθηση. Περισσότερο από το να προσπαθούμε να ελέγχουμε τις καταστάσεις, χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι ο έλεγχος είναι μια ψευδαίσθηση, που διαρκεί λίγο.
Αυτό που πραγματικά μετράει είναι η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε και να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα και τις προτιμήσεις κάθε ατόμου, ακόμη κι αν αυτό για μας είναι πέρα από κάθε φαντασία!
Τελικά, ο μεγαλύτερος δάσκαλος για τα παιδιά μας δεν είναι αυτό που λέμε, αλλά αυτό που κάνουμε. Μέσα από το παράδειγμά μας, μπορούμε να τους δείξουμε πώς να κοιτάζουν μέσα τους, πώς να δείχνουν ενσυναίσθηση και πώς να μην κρίνουν τους άλλους.
- Πώς εξηγώ στα παιδιά μου ότι κάθε οικογένεια κάνει τις δικές της διατροφικές επιλογές;
- Πώς εξηγώ στα παιδιά μου γιατί στην οικογένειά μας δεν τρώμε κάποια τρόφιμα, junk food, κρέας, γαλακτοκομικά;
Όπως κάθε άτομο έχει διαφορετικές γευστικές προτιμήσεις, είναι ελεύθερο να έχει και διαφορετικές ηθικές αξίες. Το ένα μου παιδί προτιμά το πεπόνι και το άλλο το καρπούζι, τι κάνω; Χρειάζεται να εξηγήσω πως δεν μπορεί να είναι κάθε μέρα η πεπονομέρα. Σήμερα θα είναι η καρπουζομέρα, αύριο η σταφυλομέρα κοκ, γιατί κάθε φρούτο (τρόφιμο) μας δίνει διαφορετικά θρεπτικά συστατικά που κάνουν διάφορα πράγματα στο σώμα μας.
Όσο για τις ηθικές αξίες, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε εμείς το παράδειγμα. Πολύ συχνά χορτοφαγικές οικογένειες βρίσκονται σε τραπέζια κρεατοφάγων. Τα παιδιά σίγουρα θα παρατηρήσουν τι επιλέγουμε να βάλουμε στο πιάτο μας. Ανάλογα με την ηλικία μπορώ να μιλήσω και να εξηγήσω, πριν βρεθούμε στο τραπέζι.
Όταν εμείς παραδεχτούμε ότι υπάρχουν διαφορετικότητες τότε μπορούμε να το περάσουμε και στα παιδιά μας. Δεν είναι εύκολη υπόθεση, καθώς ο καθένας πιστεύει πως κάνει την καλύτερη επιλογή. Δεν υπάρχει λόγος για διαμάχη, υπάρχει όμως χώρος για παραδειγματισμό. Όντας χαρούμενοι με τις επιλογές μας, τα παιδιά προσκολλόνται πιο εύκολα χωρίς πίεση.
Όταν εκθέτω τα παιδιά στη διαφορετικότητα γίνεται πιο εύκολη η αποδοχή και τα παιδιά μας μπορούν γρηγορότερα να καταλήξουν στο τι τους αρέσει, να δουν τι διαφορετικό υπάρχει στην ασφάλεια του σπιτιού τους κι όταν είναι έτοιμα, να υιοθετήσουν τις δικές τους ηθικές αξίες.
Μια αποτελεσματική πρακτική είναι να λέω μόνο την αλήθεια, πάντα. Αν επιλέγω να μην τρώω ζώα, χρειάζεται να εξηγήσω γιατί δεν το κάνω εγώ, και κατ’ επέκταση γιατί δεν αγοράζω και για το σπίτι μας. Σίγουρα θα υπάρξει η ερώτηση, “και γιατί οι άλλοι τρώνε κρέας, δεν ξέρουν ότι τα ζώα υποφέρουν;”. Ναι. Το ξέρουν αλλά ίσως έχουν κάποιους άλλους λόγους που οδηγούν στην δική τους επιλογή, ή χρειάζονται το χρόνο τους για να το καταλάβουν. Δίνουμε χώρο και αποδοχή, και εμείς μένουμε σταθεροί σε αυτό που νομίζουμε ότι μας κάνει καλό, χωρίς να σχολιάζουμε τις προτιμήσεις των άλλων.
