Το κλάμα του μωρού: Γιατί μας δυσκολεύει τόσο;

Τι είναι αυτό πραγματικά που μας δυσκολεύει όταν κλαίει το παιδί μας; 

Ίσως η μεγαλύτερη συνειδητοποίηση που μπορούμε να κάνουμε για να μας βοηθήσει να διαχειριστούμε τα δύσκολα συναισθήματα των παιδιών μας, το κλάμα και τα έντονα ξεσπάσματα είναι να δούμε εμείς πώς νιώθουμε όταν συμβαίνει αυτό. Τι πιστεύουμε εμείς ως ενήλικες για αυτά τα συναισθήματα. Επιτρέπουμε στον εαυτό μας να βιώνουμε αυτά τα συναισθήματα; Αν έχουμε μεγαλώσει και εμείς σε μια οικογένεια που αυτά τα συναισθήματα δεν ήταν εύκολο ή επιτρεπτό να τα εκδηλώνουμε ίσως είναι πιο δύσκολο να τα διαχειριστούμε στην σχέση μας με το παιδί μας. Για αυτό, είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε μια εσωτερική ανασκόπηση για το πώς έχουμε μεγαλώσει εμείς, τι σχέση έχουμε με αυτά τα συναισθήματα και να το χρησιμοποιήσουμε ως βάση για να το δουλεύουμε σιγά σιγά μέσα μας. 

Από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε σήμερα οι γονείς είναι αυτή η τεράστια προσπάθεια να αλλάξουμε τον τρόπο που θα μεγαλώσουμε εμείς τα παιδιά μας σε σχέση με το πώς μεγαλώσαμε εμείς. Με όλη αυτή την πληροφορία που λαμβάνουμε σήμερα, πολλές φορές καταλήγουμε συνέχεια να νιώθουμε ότι κάτι δεν κάνουμε αρκετά καλά και πόσο μάλλον όταν βλέπουμε το παιδί μας να κλαίει και να ξεσπάει. Το αίσθημα του να νιώθουμε ότι κάτι δεν κάνουμε εμείς καλά και γι’ αυτό κλαίει το παιδί μας, εμποδίζει την δυνατότητα να συνδεθούμε μαζί του την ώρα που κλαίει και χρειάζεται κατανόηση γιατί λαμβάνουμε αυτή την συμπεριφορά ως κάτι προσωπικό. Η πραγματικότητα όμως απέχει αρκετά τις περισσότερες φορές και η συμπεριφορά του παιδιού δεν έχει να κάνει με εμάς. Οι συνθήκες δεν είναι πάντα εύκολες για να το αναγνωρίσουμε πάντα αυτό και σίγουρα δεν είναι το ίδιο να κλαίει και να ξεσπάει το παιδί μας στο σπίτι και το ίδιο όταν βρισκόμαστε έξω, στο super market η σε μια παιδική χαρά. Σε έναν χώρο που μας παρατηρούν και άλλοι πολλές φορές νιώθουμε και μας ενδιαφέρει το ότι θα μας κρίνουν. 

Το πώς μεγαλώσαμε εμείς, αν βιώνουμε την κάθε συμπεριφορά του παιδιού μας προσωπικά και η βάση που δίνουμε στην άποψη των άλλων είναι τα μεγαλύτερα εμπόδια για να έρθουμε σε σύνδεση με το παιδί μας εκείνη τη δύσκολη στιγμή. Αν σιγά σιγά αρχίσουμε να τα παρατηρούμε και να τα δουλεύουμε κάθε φορά, θα βρούμε τον τρόπο να τα ξεπερνάμε και να μπορούμε να είμαστε εκεί την στιγμή που κλαίει το παιδί μας. Ο τρόπος που διαχειριζόμαστε εμείς οι ίδιοι τα συναισθήματά μας, αλλά και πώς μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας επικοινωνούμε τα συναισθήματά μας, επηρεάζει άμεσα το παιδί μας, αφού- άλλωστε- εμείς είμαστε το παράδειγμά του με τις πράξεις μας περισσότερο και όχι τόσο με τα λόγια μας. Ο υγιής τρόπος έκφρασης των συναισθημάτων μας γίνεται παράδειγμα και για το παιδί μας. Είναι τελείως διαφορετικό να μας ακούσει να κατηγορούμε κάποιον άλλον ή το ίδιο το παιδί για τα έντονα ξεσπάσματά μας π.χ. «Εσύ φταις που είμαι τόσο κουρασμένη γιατί δεν μάζεψες το δωμάτιό σου» και φυσικά έχει άλλο αντίκτυπο να ακούσει «Νιώθω πολύ κουρασμένη όταν υπάρχει ακαταστασία στο σπίτι». Ο τρόπος που επικοινωνούμε τα συναισθήματά μας είναι πολύ σημαντικός και δεν θα πρέπει να περιέχει υποτιμητικά σχόλια.

Σίγουρα στον τομέα της έκφρασης των συναισθημάτων παιδί και γονιός δεν έχουν την ίδια ελευθερία. Ως γονείς, οφείλουμε να έχουμε τον ρόλο του στοργικού και πρόθυμου ακροατή με όποιον τρόπο και αν εκφράζεται το παιδί μας ενώ δεν ισχύει το αντίστροφο. Τα παιδιά δεν είναι εκεί για να παρηγορήσουν εμάς και ούτε πρέπει να πάρουν ποτέ αυτό τον ρόλο. Δεν μπορούν να αναλάβουν τον ρόλο του συμβούλου, ούτε να διαχειριστούν τα δικά μας έντονα ξεσπάσματα. Αυτού του είδους τα ξεσπάσματα θα πρέπει να επικοινωνήσουμε στους ενήλικες που έχουμε γύρω μας και εμπιστευόμαστε. Για αυτό αν νιώθουμε ότι υπάρχουν πολλές φορές έντονα ξεσπάσματα από την δική μας την πλευρά χρειάζεται να δούμε με ποιον τρόπο θα φροντίσουμε τον εαυτό μας και να ζητήσουμε βοήθεια.

Επανασύνδεση

Οι συνθήκες της καθημερινότητας δεν είναι πάντα εύκολες για να βάλουμε σε τάξη όλα τα παραπάνω, να μην ταραχτούμε από το κλάμα του παιδιού μας και να είμαστε εκεί για να συνδεθούμε και να το ηρεμήσουμε. Θα υπάρξουν πολλές φορές που μπορεί και εμείς να ξεφύγουμε, να ξεσπάσουμε, να μιλήσουμε άσχημα και να τιμωρήσουμε το παιδί μας. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε όλους τους γονείς. Σε αυτό το σημείο χρειάζεται να εστιάσουμε στην επανασύνδεση με το παιδί μας. Αφού αντιληφθούμε την κατάσταση και πάρουμε χρόνο να ηρεμήσουμε και εμείς και το παιδί μας, χρειάζεται να παραδεχτούμε το λάθος μας και να ζητήσουμε την ειλικρινή μας συγνώμη. Έτσι το παιδί μας θα μάθει ότι τα λάθη επιτρέπονται και χρειάζεται να τα αναγνωρίζουμε και να επανορθώνουμε. Η αναγνώριση και του δικού μας συναισθήματος απέναντι στο παιδί μας για το πώς νιώθουμε όταν κλαίει έντονα και ξεσπάει και ότι προσπαθούμε να το διορθώσουμε, χτίζει την αληθινή σύνδεση και ενισχύει τον δεσμό μας. Το παιδί μας μαθαίνει ότι όλοι μπορούμε να κάνουμε λάθη, να τα επανορθώσουμε και να εξελισσόμαστε. 

Αν οι εντάσεις  μας στα ξεσπάσματα και στο κλάμα του παιδιού είναι συνεχώς έντονες χρειάζεται να παρατηρήσουμε εμάς και να μας φροντίσουμε. Η δική μας φροντίδα και η δική μας προσωπική εξέλιξη είναι το σημαντικότερο βήμα για να δημιουργήσουμε αυτό τον ασφαλή δεσμό με το παιδί μας. Αυτό χρειάζεται να το κάνουμε με φροντίδα και μεγάλη επιείκεια απέναντι στον εαυτό μας.

Η δική μας ανατροφή, σε συνδυασμό με την συνεχώς αυξανόμενη ενημέρωση με το πώς μπορούμε να καλυτερέψουμε την γονεϊκότητά μας και την ανατροφή απέναντι στα παιδιά μας, δεν είναι εύκολος δρόμος. Οι κοινωνικές συνθήκες και η πίεση χρόνου δεν είναι βοηθητικές και το δικό μας προσωπικό αυτομαστίγωμα δεν θα καλυτερεύσει τη σχέση μας με το παιδί. Χρειάζεται να δούμε τι είναι βοηθητικό για εμάς και να το προσαρμόσουμε στο πλαίσιο της δικής μας οικογένειας για να λειτουργήσει, κάνοντας ένα βήμα τη φορά.