Τι να κάνεις όταν το παιδί δεν τρώει – χωρίς άγχος και πίεση

Πώς μπορούν οι γονείς να διαχειριστούν το άγχος του φαγητού που μπορεί να αναπτυχθεί στα παιδιά που είναι "picky eaters";

Ίσως ένα από τα βασικότερα στοιχεία που συναντάμε σε σπίτι με picky eaters είναι πως την ώρα του γεύματος επηρεάζονται όλα τα μέλη της οικογένειας με κύρια συναισθήματα το άγχος, την ανησυχία και την απογοήτευση. 

Όσο κακή κι αν είναι όμως η διατροφή του παιδιού, οι γονείς θα πρέπει να αποδεχθούν την κατάσταση και να μην προβάλουν αυτά τα συναισθήματα την ώρα του γεύματος, καθώς τα παιδιά αντιλαμβάνονται πάντα το πώς νιώθουμε και αντιδρούν σε αυτό. Το να προβαίνουμε σε ενέργειες όπως η πίεση, το παρακαλετό, οι συνεχείς υπενθυμίσεις για να δοκιμάσει, μόνο θα εντείνουν την αρνητική διάθεση του παιδιού στο γεύμα, χωρίς φυσικά να φέρουν κανένα θετικό αποτέλεσμα.

Είναι σημαντικό, λοιπόν, να κατανοήσουν οι γονείς για ποιο λόγο δεν τρώει το παιδί (με τη βοήθεια θεραπευτή), καθώς αυτό θα τους βοηθήσει να μειώσουν τις προσδοκίες που έχουν για το γεύμα. Η αποδοχή και η επιβεβαίωση ενός αρνητικού συναισθήματος, που μπορεί να βιώνει το παιδί την ώρα του γεύματος, είναι το πρώτο βήμα για να του δείξουμε πως είμαστε δίπλα του. 

Τέλος, ένα πεινασμένο παιδί γίνεται ένα νευριασμένο παιδί. Δεν γίνεται να παρουσιάσουμε ένα πιάτο που αποτελείται μόνο από τροφές που δεν τρώει. Θα πρέπει να φροντίσουμε σε κάθε γεύμα να παρέχεται η ασφάλεια του κορεσμού, ώστε το παιδί να έρθει με ηρεμία στο τραπέζι.

Ποιες είναι οι καλύτερες τακτικές που μπορούν οι γονείς να χρησιμοποιήσουν για να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να δοκιμάσουν νέα τρόφιμα;

Δεν υπάρχει ένας μαγικός τρόπος για να κάνουμε τα παιδιά μας να δοκιμάσουν νέες τροφές. Όμως, μπορούμε να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες ώστε τα παιδιά μας να δοκιμάσουν όταν νιώσουν εκείνα έτοιμα. Έτσι, πρώτος μας στόχος είναι να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον χαράς και ηρεμίας κατά τη διάρκεια του γεύματος, όπως αναλύθηκε παραπάνω.

10 tips για τη δοκιμή νέων τροφών:

1. Κοινά οικογενειακά γεύματα → είναι σημαντικό το παιδί να εκτίθεται σε ένα υγιεινό διατροφικό πρότυπο μέσω του περιβάλλοντός του
2. Εφαρμογή ρουτίνας γευμάτων → όχι τσιμπολόγημα όλη την ημέρα
3. Αποφυγή απόσπασης προσοχής → ένα παιδί που δεν έχει συνειδητή επαφή με τις τροφές, δεν πρόκειται ποτέ να τις φάει από μόνο του
4. Ενθάρρυνση για αυτόνομη σίτιση
5. Δοκιμή προσφοράς τροφών με παρόμοια χαρακτηριστικά με αυτά που ήδη τρώει (π.χ. χρώμα, σχήμα, γεύση κλπ.)
6. Περιγραφή των χαρακτηριστικών των τροφών (π.χ. μαλακό, ξινό, τραγανό κλπ.) αντί να αναφέρουμε ότι είναι νόστιμο
7. Συνεχής έκθεση σε όλες τις τροφές 
8. Προσφορά μη αγαπημένης τροφής σε μικρή ποσότητα (π.χ. 2 μπιζέλια αντί για ένα γεμάτο πιάτο με μπιζέλια) μαζί με κάτι που τρώει
9. Πολλές ευκαιρίες για ενασχόληση με τις τροφές, κατά τη διάρκεια του γεύματος, αλλά και εκτός γεύματος → π.χ. μαγείρεμα, διάβασμα βιβλίων, αισθητηριακά παιχνίδια με τροφές
10. Ουδέτερη στάση στα γεύματα → όχι θυμός, απειλές, δωροδοκίες αλλά ούτε και υπερβολική προσπάθεια για την κατανάλωση τροφών

Τέλος, το παιχνίδι αποτελεί ένα σπουδαίο εργαλείο που θα βοηθήσει το παιδί να υπερπηδήσει την αρνητικότητα που υπάρχει με μία τροφή. Συγκεκριμένα το παιχνίδι με τις τροφές, το οποίο είναι καθοδηγούμενο από έναν θεραπευτή, μπορεί να προσφέρει παραδείγματα στο παιδί το πώς να προσεγγίσει αυτές τις τροφές. Δεν προκαλεί άγχος και είναι μια ευχάριστη διαδικασία, δύο βασικά στοιχεία σε οποιαδήποτε δραστηριότητα θέλουμε να εξασφαλίσουμε το ενδιαφέρον και τη συμμετοχή του παιδιού μας.

Μάθε περισσότερα για την επιλεκτική σίτιση εδώ!