Πώς εξελίσσομαι επαγγελματικά χωρίς να χάνω τη σύνδεση με το παιδί μου;

«Κι αν η καριέρα μου, μου πάρει κάτι που δεν γυρίζει πίσω;»

Αυτόν τον φόβο τον έχω ακούσει εκατοντάδες φορές. Και ως ειδικός. Και ως μητέρα.

• «Κι αν δουλεύω πολύ;»
• «Κι αν δεν είμαι αρκετά παρούσα;»
• «Κι αν το παιδί μου το πληρώσει;»

Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά και λυτρωτική:
Δεν είναι η καριέρα που απομακρύνει τους γονείς από τα παιδιά. Είναι η χρόνια συναισθηματική εξάντληση και η απουσία υποστήριξης. Κι εδώ μπαίνει σοβαρά το HR και το leadership στο κάδρο.

Χρόνος ή παρουσία; Το λάθος δίλημμα

Στο corporate περιβάλλον μιλάμε συνέχεια για:

• ώρες
• availability
• productivity

Τα παιδιά όμως λειτουργούν αλλιώς. Το νευρικό τους σύστημα δεν «μετρά» ώρες. Μετρά ποιότητα σύνδεσης.

• Ένας γονέας που είναι εκεί, αλλά mentally αλλού: δεν ρυθμίζει
• Ένας γονέας που είναι παρών, βλέπει, ακούει: χτίζει ασφάλεια

Αυτό είναι κρίσιμο insight και για οργανισμούς: Ένας εργαζόμενος που νιώθει ενοχή στο σπίτι, δεν αποδίδει καλύτερα στη δουλειά.

Μικρές στιγμές σύνδεσης (που χωράνε σε demanding καριέρες)

Ας κατεβάσουμε τον πήχη της τελειότητας.

Δεν μιλάμε για ιδανικά σενάρια.
Μιλάμε για καθημερινή ζωή.

Τι κάνει πραγματικά διαφορά:

• 10 λεπτά χωρίς κινητό, πραγματική ακρόαση
• ένα «σε περιμένω» αντί για «άντε γρήγορα»
• ένα παραμύθι, μία κουβέντα για το πως περάσατε την ημέρα σας
• ένα άγγιγμα πριν τον ύπνο

Αυτά:

• ρυθμίζουν το παιδικό στρες
• μειώνουν τις συμπεριφορικές εκρήξεις
• χτίζουν ανθεκτικότητα

Και ναι δεν απαιτούν παύση καριέρας.

Κι ένα Personal note γιατί καλό είναι να μοιραζόμαστε και τις προσωπικές μας εμπειρίες

Σε μια φάση ζωής που πολλοί μου έλεγαν «τώρα δεν είναι η ώρα», εγώ πήρα μια διαφορετική απόφαση.

Έχτισα νέα καριέρα.
Όχι παρά το παιδί μου αλλά με το παιδί μου στο μυαλό μου.

Δεν διάλεξα την απουσία.
Διάλεξα:

• όρια
• συνειδητή παρουσία
• λιγότερα “πρέπει”, περισσότερη ουσία

Και ξέρεις κάτι;
Το παιδί μου δεν έχασε.
Έμαθε τι σημαίνει να κυνηγάς τα όνειρά σου με σεβασμό.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται τέλειους γονείς. Χρειάζονται συναισθηματικά διαθέσιμους ενήλικες.

Και οι οργανισμοί δεν χρειάζονται εξουθενωμένους εργαζόμενους. Χρειάζονται ανθρώπους που δεν διαλύονται για να αποδώσουν.

Αυτό είναι το νέο leadership.
Και ξεκινά από το σπίτι.