Πρέπει οι γονείς να έχουν πάντα κοινή γραμμή;

«Κοινό μέτωπο εναντίον…»
«Κοινό μέτωπο κατά…»

Η φράση από μόνη της μας τοποθετεί κατευθείαν απέναντι από τα παιδιά, εναντίον τους. Μας προδιαθέτει για «μάχη» και υπονοεί ότι θα υπάρξει «νίκη» και «ήττα».

Στο παρελθόν που η οικογένεια ήταν στην πραγματικότητα μια δομή εξουσίας, αυτή η αρχή βοηθούσε τους γονείς (που είχαν την εξουσία) να τη συντηρήσουν, αφού όταν οι εξουσιαστές συμφωνούν, ο νόμος και η τάξη επιβάλλονται αποτελεσματικότερα. Γιατί, πώς άραγε, να καταφέρει να υπερασπιστεί το παιδί τα θέλω, τις ανάγκες του, το δίκιο του, όταν έχει απέναντί του 2 γίγαντες που έχουν κάνει συμμαχία; Και πόσο μόνο του μπορεί να νιώθει σε μια τέτοια συνθήκη;

Αν δεν επιθυμούμε να έχουμε μια εξουσιαστική σχέση με τα παιδιά μας, αλλά μια σχέση βασισμένη στον αμοιβαίο σεβασμό και την αξιοπρέπεια, είναι εντάξει να διαφωνούμε οι γονείς. Είναι πραγματικό - αφού σίγουρα δεν ταυτιζόμαστε στα πάντα. Δεν μας ενοχλούν τα ίδια πράγματα, δεν μας αρέσουν τα ίδια πράγματα, δεν έχουμε τις ίδιες ανάγκες. Πιθανόν, σε κάποια πράγματα τουλάχιστον, δεν έχουμε καν τις ίδιες αξίες. Οπότε ακολουθώντας τον κανόνα περί «κοινό μετώπου» κάποιος από τους δύο γονείς είναι – αναγκαστικά – μη αυθεντικός και άρα μη αποτελεσματικός και συχνά τρομερά κουρασμένος από την προσπάθεια να επιβάλει στο παιδί ένα όριο που δεν είναι δικό του.

Αυτό τι σημαίνει όμως πρακτικά; Ότι ο ένας γονέας θα λέει στο παιδί «όχι» για κάτι και την ίδια στιγμή ο άλλος γονέας θα λέει «ναι»; Όχι, δε σημαίνει αυτό. Αυτό πραγματικά δεν θα λειτουργούσε. Η αρχή που χρειάζεται να ακολουθήσουμε εδώ είναι ότι το κάθε μέλος της οικογένειας «έχει δικαίωμα να αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα».

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να συζητάμε οι γονείς μεταξύ μας για αυτά που δεν συμφωνούμε. Να συζητάμε χωρίς τη διάθεση να επιβάλλουμε, αλλά με τη διάθεση να επικοινωνήσουμε και να βρούμε πώς μπορούμε να προχωρήσουμε, χωρίς να χάσουμε την αυθεντικότητά μας στη σχέση με τα παιδιά μας.

Με βάση αυτό, μπορεί το παιδί να ξέρει ότι με τον ένα γονιό μπορεί να κάνει κάτι, ενώ με τον άλλο όχι. Ο καθένας μας έχει διαφορετικά όρια και αυτό είναι οκ. Μπορούν τα παιδιά να το διαχειριστούν και να το ξεχωρίσουν. Έτσι και αλλιώς στη ζωή τους όλη, θα συσχετίζονται με διαφορετικούς ανθρώπους, με διαφορετικά όρια.

Επίσης, μπορώ εγώ ως μητέρα να υποστηρίξω αυτό που θέλει ο πατέρας της κόρης μου, υποστηρίζοντας αυτόν: «αγάπη, ας μαζέψουμε λίγο το σαλόνι, γιατί ξέρεις ότι ο μπαμπάς αναστατώνεται με την ακαταστασία και με νοιάζει να είναι καλά μέσα στο σπίτι του». Ταυτόχρονα, ο μπαμπάς της ιστορίας καλό είναι να έχει στο νου του, ότι εφόσον η τάξη στο σπίτι είναι κυρίως μια δικιά του ανάγκη, τότε το «βάρος» της διεκδίκησης της ανάγκης του πέφτει κυρίως πάνω του και να έχει επίγνωση ότι η δικιά μου στάση είναι πιο ελαστική πάνω στο θέμα αυτό.

Τελος, αν τα παιδιά μας είναι αρκετά μεγάλα, μπορούμε να τα εμπλέξουμε και αυτά σε αυτή τη διαδικασία εύρεσης ενός τρόπου που λειτουργεί για όλα τα μέλη της οικογένειάς μας.

«Μόνο όταν οι γονείς αντιλαμβάνονται τις διαφωνίες τους ως λάθος ή ως κάτι ανεπιθύμητο, τα παιδιά νιώθουν ανασφαλή» (Jesper Juul, Το Ικανό σου Παιδί).