Πόση αυτοθυσία χρειάζεται η γονεϊκότητα τελικά;

Η γονεϊκότητα στο μυαλό μας είναι συνυφασμένη με τη δοτικότητα. ‘Όντως o γονεϊκός  ρόλος είναι ένας ρόλος μεγάλων απαιτήσεων. 

Η γονεϊκότητα ξεκινά πολύ πριν τον ερχομό του παιδιού στη ζωή του ζευγαριού, ξεκινά στο σημείο που στη σφαίρα της νόησης και του συναισθήματος δίνεται χώρος για την ιδέα και την επιθυμία της απόκτησης του παιδιού.

‘Έπειτα δίνεται χώρος και χρόνος για την επαφή και τη σύλληψη του παιδιού. Μέχρι σε αυτό το σημείο το ζευγάρι δίνει ισόποσα την ενέργεια του.

Στη συνέχεια δίνεται χρόνος και χώρος για τη κύηση του παιδιού. Από το σημείο αυτό και έπειτα η μητέρα γονέας αναλαμβάνει έναν μεγαλύτερο και πιο ενεργό ρόλο στο δόσιμό της για την απόκτηση του παιδιού, παραχωρεί το ίδιο της το σώμα για το μεγάλωμά του, το ίδιο συμβαίνει και κατά το στάδιο του τοκετού αλλά και του θηλασμού.

Αυτή η πλευρά της γονεϊκότητας θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι γένος θηλυκού. Ωστόσο χρειάζεται να επισημάνουμε το γεγονός ότι ο σύντροφος δεν βιώνει τον ερχομό του παιδιού μέσα από το σώμα του όμως η δική του δοτικότητα φροντίδας, χώρου και χρόνου στη σύντροφό του και μέλλουσα μητέρα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της επιλογής δυο συντρόφων να γίνουν γονείς.

Τι σχέση έχει η δοτικότητα με την αυτοθυσία;

Υπάρχουν αρκετοί και διαφορετικοί λόγοι που κάποιος άνθρωπος μπορεί να επιλέξει το μηχανισμό της αυτοθυσίας για τη βέλτιστη προσαρμογή του στο περιβάλλον του ή ακόμη και για μηχανισμό επιβίωσής του. Μια τέτοια απόφαση έχει παρθεί στα πρώτα χρόνια της ζωής του ανθρώπου και έκτοτε ενεργοποιείται ως μηχανισμός σε κάθε αναγκαία περίσταση, όμως υπάρχει το υπόβαθρο.

Μερικοί από τους πιο συνήθεις λόγους της αυτοθυσιαστικής συμπεριφοράς είναι οι εξής:

1. Η υπό όρους αγάπη αναγκάζει πολύ συχνά τον άνθρωπο να δει τις ανάγκες των άλλων περισσότερο από τις δικές του προκειμένου να συνεχίζει να είναι αγαπητός από τους άλλους.
2. Οι συναισθηματικά ασταθείς γονείς ή περιβάλλον όπως και ο απορριπτικοί άνθρωποι, δημιουργούν στα παιδιά τους ή στους συντρόφους τους την ανάγκη να ανιχνεύουν πιο έντονα , περισσότερο και καλύτερα τις ανάγκες των πρώτων του προκειμένου να αποκατασταθεί η ασφάλεια και η ισορροπία ξανά.
3. Οι εσωτερικευμένες πεποιθήσεις που προκύπτουν από γνώριμα πρότυπα συμπεριφορά. 
4. Η συναισθηματική ενοχή, που θίγει εσωτερικά στον άνθρωπο το αίσθημα της προσωπικής του αξίας για αγάπη, φροντίδα και ξεκούραση, όπως και για άλλα πράγματα.
5. Η ανάγκη για συναισθηματική ρύθμιση. Μέσα από την ικανοποίηση των άλλων ανθρώπων ο αυτοθυσιαστικός άνθρωπος βιώνει χόρτασμα, ικανοποίηση και παίρνει αξία!
6. Η αυτοθυσιαστική συμπεριφορά προστατεύει το άτομο από το να νιώσει το δικό του εσωτερικό αίσθημα ανεπάρκειας, το άγχος της πιθανής απόρριψης και το αίσθημα της μοναξιάς.

Πόση αυτοθυσία χρειάζεται η γονεϊκότητα;

Στην ερώτηση λοιπόν «πόση αυτοθυσία χρειάζεται η γονεϊκότητα;» θα μπορούσαμε να απαντήσουμε ότι η αυτοθυσία είναι ένας μηχανισμός άμυνας που ξεδιπλώνεται έντονα μέσα από το ρόλο της γονεϊκότητας, συχνά μπερδεύεται με τη ποιότητα της φροντίδας και σίγουρα είναι μια ιδανική ευκαιρία για τον γονέα φροντιστή να μεγαλώσει, ικανοποιήσει και ανταποκριθεί στις δικές του προσωπικές ανάγκες ανακαλύπτοντας και τις ανάγκες του παιδιού του και τη θεμελιώδη σημασία της ικανοποίησής τους.

Με μια πρόταση θα απαντούσα ότι σε ιδανικά πλασμένες κοινωνίες συμπερίληψης και αποδοχής δεν χρειάζεται καθόλου αυτοθυσία από τη μεριά των γονέων προς τα παιδιά τους.

Στην κοινωνία της αναπλαισίωσης που ζούμε τώρα, η αναγνώριση της αυτοθυσίας στη συμπεριφορά μας είναι μια ευκαιρία για συνειδητοποίηση και προσωπική εξέλιξη!

https://projectparenting.gr/series/goneikh-enoxh-eimai-arketos-gonios-gia-to-paidi-moy

Κλείνοντας θέλω να σταθώ σε ένα μόνο σημείο που φέρνει πολύ συχνά την ‘έντονη αυτοθυσία μέσα στη γονεϊκότητα και την αρχή του χάσματος για τους νέους γονείς.

‘Εκεί που η επιθυμία απόκτησης του παιδιού γίνεται πραγματικότητα, μείνετέ μαζί , συμπορευτές και ενωμένοι διότι όπως ανέφερα και παραπάνω, το αίσθημα της μοναξιά με φέρνει πιο κοντά στο να φροντίσω τις ανάγκες του άλλου περισσότερο από τις δικές του και αυτό ο άλλος μπορεί να γίνει το παιδί απλά και μόνο επειδή λείπει το μαζί στη συντροφικότητα!

Τα παιδιά χρειάζονται χώρο στη ζωή, φροντίδα με αγάπη και χρόνο από τη μέρα σας, χωρίς αυτοθυσία!