Οθόνες, κοινωνικά δίκτυα και διαπροσωπικές σχέσεις

Οθόνες… ένα θέμα πολυγραμμένο και πολυσυζητημένο. Όλοι πλέον έχουν άποψη και σχεδόν οι περισσότεροι και γνώση για τα ηλικιακά όρια έκθεσης στις οθόνες, στους χρόνους έκθεσης, στην επίδραση των οθονών στο εγκέφαλο και στη ανάπτυξη του, στη επίδραση της συμπεριφοράς και στην επίδραση των διαπροσωπικών και προσωπικών σχέσεων που είμαστε ικανοί να αναπτύξουμε όταν γίνεται αλόγιστη χρήση των οθονών.

Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω γονείς και παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας, όπως η προ-εφηβεία και η εφηβεία, είναι σε θέση να κάνουν ορθή και ωφέλιμη χρήση των οθονών.

Η εικόνα που οι περισσότεροι συναντάμε γύρω μας είναι διαφορετική. Τι έγινε; Γιατί αποφεύγεται η υλοποίηση της γνώσης στη πράξη;

Είναι θέμα επιλογής, άγνοιας ίσως ή δυσκολίας εφαρμογής;

Σε αυτό το άρθρο επιλέγω να μην βάλω βιβλιογραφία πάρα μόνο μια και πολύ συμβολική, το βιβλίο «Οι συνδεδεμένοι».

Ο λόγος για αυτό το βιβλίο είναι γιατί ο Dr. Christakis με απλό και υπέροχο τρόπο δείχνει πώς αναπτύσσονται τα κοινωνικά δίκτυα μεταξύ των ανθρώπων. Αναλύει και σχηματοποιεί πώς αναζητούμε όμοιους και μέσα από αυτούς τους ανθρώπους ερχόμαστε σε επαφή με τους δικούς τους όμοιους και έτσι διευρύνονται τα κοινωνικά δίκτυα και ερχόμαστε πιο κοντά με ανθρώπους που έχουμε κοινά ενδιαφέρονται, απόψεις ή προτιμήσεις!

Τι γίνεται όμως όταν οι όμοιο είναι ίσως περισσότερο διαθέσιμοι στην έκθεση των οθονών; Ποιος θα επηρεάσει ποιον τελικά;

Γυρνώντας το κεφάλι γύρω μου, σε σπίτια, σχολεία, πλατείες και άλλους χώρους κοινωνικοποίησης, βλέπω σχεδόν πάντα να μαγνητίζονται όλοι ειδικά τα παιδιά από την εύκολη επιλογή και λύση. Αν για παράδειγμα, σε ένα τραπέζι ταβέρνας ένα παιδάκι βγάλει μια συσκευή με οθόνη, τα υπόλοιπα θα σταθούν γύρω του, αυτό μπορεί να συμβεί και από παιδάκια που βρίσκονται στα γύρω τραπέζια. Αναλογίζεστε το μέγεθος της επιρροής και το μέγεθος της δύναμης;

Δυστυχώς, αναφερόμαστε σε επίπεδα εθισμού μόνο όταν οι ώρες χρήσης γίνονται πάρα πολλές, υπάρχουν ξεσπάσματα, αϋπνίες, τσακωμοί, κλάματα και άλλες πιο έντονες αντιδράσεις.

Ωστόσο, η οργάνωση και το μάρκετινγκ πολλών εφαρμογών και παιχνιδιών που γίνονται με χρήση οθόνης κρατούν δεσμευμένη τη σκέψη και τη προσμονή του χρήστη ακόμη και όταν δεν γίνεται χρήση της συσκευής. Για παράδειγμα, παίζω μόνο τα σαββατοκύριακα αλλά περιμένω όλο το πενθήμερο για να παίξω και παρακολουθώ συχνά τις εξελίξεις μέσω ειδοποιήσεων που λαμβάνω.

Δεν έρχομαι να προτείνω λύση μέσα από το άρθρο αυτό, έρχομαι να επικοινωνήσω αυτό που μου αποκαλύπτεται σιγά σιγά όλο και περισσότερο, ότι οι ρίζες αυτού του θέματος είναι πολύ βαθύτερες από όσο φαίνονται και οι γονείς χρειάζονται να είναι πολύ ισχυροί κυματοθραύστες όχι για να προστατεύσουν τα παιδιά τους, αλλά για να τους κρατήσουν το χώρο να ζήσουν με γέλια, συναισθήματα, εξερεύνηση, με κίνηση και παιχνίδι.

Η όλο και αυξανόμενη παιδική παχυσαρκία, τα βαριά σχολικά προγράμματα, η διάσπαση προσοχής και η ελλειμματική προσοχή, οι αγανακτισμένοι γονείς και η επιθετικότητα, επιβεβαιώνουν τη ένταση της κατάστασης.

Παλιά τα πράγματα δεν ήταν πάντα καλύτερα όπως πολλοί συνηθίζουν να λένε, αλλά αδιαμφισβήτητα υπήρχε ένας κόσμος για να ζήσεις, ο αληθινός!