«Μα καλά, εσύ έχεις το παιδί σου, τι άλλο να χρειάζεσαι;» – Μύθος ή αλήθεια;

Τρομακτικό! Κάποια στερεότυπα με αφήνουν αδιάφορη, κάποια μου προκαλούν γέλιο, ε αυτό με τρομάζει! Και έχω μια σφοδρή υποψία ότι είναι κομμένο και ραμμένο για να απευθυνθεί πρωτίστως σε μητέρες…

Καταρχάς, με τρομοκρατεί η ιδέα του να είχα μεγαλώσει η ίδια - ως μοναχοπαίδι που είμαι - με δύο γονείς που θα το πίστευαν και θα το εφάρμοζαν. Πόσο βάρος θα ήταν αυτό στις πλάτες μου… να μην χρειάζονται τίποτα άλλο…και όλα να τα περιμένουν, να τα καλύπτουν, να τα διοχετεύουν, να τα εκφράζουν και να τα ζουν μέσα από εμένα! Πόση απομόνωση και εξάρτηση θα είχε αυτό το κλειστό σύστημα…

Με ταράζει, όμως, και ως γυναίκα και μητέρα δύο κοριτσιών. Σας προσκαλώ να δημιουργήσετε νοερά την ταυτότητά σας και να συστηθείτε: πώς αυτοπροσδιορίζεστε; Πώς θα περιγράψετε αυτό που είστε; Θα είχατε μια ταυτότητα που γράφει πάνω «γονιός» («μητέρα» μιας που έχει έντονα έμφυλο χαρακτήρα) και τίποτα άλλο; Και πριν από αυτό; Ποιες/οι ήσασταν; Και μετά από αυτό, σε ποιο άτομο εξελίσσεστε;

Άραγε η αυτοπραγμάτωση (βλ. πυραμίδα του Maslow) και η νοηματοδότηση της ζωής αρχίζει και τελειώνει με τη μητρότητα / γονεϊκότητα; 

Λοιπόν ναι, χρειάζομαι, ευτυχώς και άλλα πράγματα, ανθρώπους, εμπειρίες, ερεθίσματα, διαδρομές, εκτός από τα παιδιά μου, μαζί με τα παιδιά μου. Χρειάζομαι τροφοδοσία του σώματος, του πνεύματος και της ψυχής μου μέσα από ποικίλες πηγές που καλύπτουν την πολυμορφία μου. Η μοναδικότητα και το ασύγκριτο της συναισθηματικής εμπειρίας της μητρότητας δε συνεπάγεται αποκλειστική, απομονωτική, μονοθεματική εστίαση σε αυτό το πεδίο ζωής. Θα ήταν δυσβάσταχτο – και είναι στις περιπτώσεις που απαντάται, με δυσμενή αποτελέσματα για την ψυχική υγεία των εμπλεκόμενων μελών…. Σκέφτομαι πόσο φτωχές θα ήταν οι αφηγήσεις μου προς τις κόρες μου αν δε χρειαζόμουν τίποτα άλλο και δεν καλλιεργούσα άλλες πτυχές της ζωής μου και του εαυτού μου, παράλληλα με το μητρικό ρόλο…Πόσο θα τις έπνιγα με το βλέμμα μου και τις προτροπές μου, τις προσδοκίες μου και τον έλεγχό μου, τώρα που εισέρχονται δειλά δειλά στην εφηβεία…Πόσο λιγότερες αλληλεπιδράσεις θα είχαν στη ζωή τους, με αποτέλεσμα μια περιορισμένη ανάπτυξη…Πόσο φόβο πιθανώς θα ανέπτυσσαν σε σχέση με το τι υπάρχει εκεί έξω…Πόσο ανεπαρκής θα ήμουν ως μητέρα…Πόσο μικρή θα ένιωθα απέναντι στο ερώτημα: «Γιατί επέλεξα να τις γεννήσω;»

Ας καταρρίψουμε αυτό το στερεότυπο, αναγνωρίζοντας την πολυφωνία μας, τις βαθιές, διαφορετικές ρίζες που μας στηρίζουν και τα πολλά κλαδιά που ξεπηδούν από το δέντρο – εαυτό. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να εμπνεύσουμε στα παιδιά μας μια προοπτική ελευθερίας, να κληροδοτήσουμε μια όσο γίνεται πιο ισορροπημένη αίσθηση εαυτού και να καλλιεργήσουμε τη συνείδηση του ανήκειν σε ένα σύνολο, του συνδέεσθαι με ένα δίκτυο, ανθρώπων και εμπειριών…