Καρεκλάκι σκέψης: Γιατί δεν βοηθά και τι να κάνεις αντί γι’ αυτό

Κάθε φορά που στέλνουμε ένα παιδί στο Καρεκλάκι της Σκέψης ή σε Time Out, σταματάμε να συμπεριφερόμαστε σαν Ώριμοι Ενήλικες. Χρησιμοποιούμε μια πυροσβεστική πρακτική, με μηδενική ενσυναίσθηση και καμία παιδαγωγική αξία, απλά για να μειώσουμε την ένταση, γιατί εμείς δεν είμαστε αρκετά ικανοί την δεδομένη χρονική στιγμή να την αντέξουμε.

Φυσικά, είναι απολύτως εντάξει να μην μπορούμε πάντα να αντέξουμε τις κρίσεις, τις εξάρσεις, την γκρίνια, την ανυπακοή των παιδιών. Και ιδιαίτερα σε ένα σχολικό περιβάλλον με πολλά παιδιά η κατάσταση είναι ακόμα πιο δύσκολη. 

Για αυτό είναι σημαντικό τις στιγμές της Κρίσης να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να δράσουμε ως εξής: 

Αρχικά, σταματάμε το Παιδί και το καλούμε σε Time In. «Αυτό που κάνεις δεν επιτρέπεται. Τα άλλα παιδιά πονούν όταν τα χτυπάς κι εγώ θυμώνω και φοβάμαι που γίνεσαι τόσο επιθετικός. Χρειαζόμαστε και οι δύο ένα διάλειμμα». 

Αφού πάρουμε ανάσες, χρόνο και κάνουμε κάτι που θα ρίξει την ένταση (πχ μουσική, περπάτημα, μασάζ, μια τσίχλα, κλπ) διηγούμαστε ξανά στο παιδί τι συνέβη. Πώς το ίδιο και οι άλλοι Συμπεριφέρθηκαν (Συμπεριφορά) , πώς εμείς και οι άλλοι ένιωσαν (Συναίσθημα) και ποιο ήταν το αποτέλεσμα (Συνέπειες). 

Κι αφού δώσουμε χώρο στο παιδί να μιλήσει για τα δικά του Συναισθήματα και τις δικές του Σκέψεις και επιθυμίες, αφού ίσως ζωγραφίσουμε τα όσα βιώθηκαν, συζητάμε με το παιδί τι οφείλει να κάνει και πως θα αναλάβει τις Συνέπειες της Συμπεριφοράς του. (Η Σοφία χτύπησε και πονάει. Ας δούμε πως είναι. Τι λες να της φτιάξεις μια κάρτα για να της δείξεις πως τη σκέφτεσαι και λυπάσαι για ό,τι έγινε?)

Να το βοηθήσουμε να κατανοήσει τις συνέπειες της κάθε του συμπεριφοράς, να κατανοήσουμε τις ανάγκες του και να το βοηθήσουμε να βρει ένα κατάλληλο χρονικά και χωρικά πλαίσιο να τις εκφράσει. 

Κι αυτό απαιτεί υπομονή και συνεργασία. Δεν επιτυγχάνεται με το να καθίσει το παιδί μόνο του σε μια καρέκλα.