«Γιατί δεν κάνετε κι άλλο παιδί;» – Είναι όντως έτσι;
Η Ελισάβετ και ο Νίκος έχουν ήδη την Κατερίνα που είναι τώρα 3 ετών. Ζωηρή, υπέροχη, πανέξυπνη, μια μικρή νεράιδα στη ζωή τους. Ήρθε η ώρα για το δεύτερο. Έλα όμως που τώρα που θέλουν να ξαναγίνουν γονείς το No 2 δεν έρχεται… Στεναχώρια, ματαίωση, απογοήτευση, θυμός. Αφού η πρώτη φορά ήταν τόσο εύκολη και αυθόρμητη, γιατί τώρα να μην μπορούμε;
Και να σου και η θεία Αντωνία προχθές που ξεφούρνισε το αμίμητο. ‘Καλά γιατί δεν κάνετε και άλλο; Ένα ίσον κανένα!’ Και τσουπ, νάτος ο πυροδότης!
Η πρώτη λέξη που ξεπετάγεται μπροστά μου όταν ακούω τέτοιες φράσεις-κλισέ είναι τα ΟΡΙΑ!
Τί ακούμε, πώς ακούμε αυτά που μας λένε, πως ανταποκρινόμαστε, και με τί συνέπειες;
Τα όρια ίσως είναι από τα μεγαλύτερα θέματα που κάποια στιγμή όλους μας έχουν απασχολήσει.
Πως γνωρίζω και αναγνωρίζω τα ΟΡΙΑ μου; Πως τα ορίζω και πώς τα επικοινωνώ, ώστε να γίνουν κατανοητά και σεβαστά; Πώς μπορούμε να έχουμε σεβασμό για το μοντέλο του κόσμου των άλλων ανθρώπων αλλά και για το δικό μας μοντέλο του κόσμου – να μην αγνοούμε ή παραμελούμε τοβασικό παίκτη στη σκακιέρα της δικής μας ζωής…τον εαυτό μας!
Το πως θα εξελιχθεί το μέγεθος, το σχήμα και η δυναμική της κάθε οικογένειας είναι ευθύνη και επιλογή του ζευγαριού και μόνο. Το πότε, και με ποιο ακριβώς τρόπο επιθυμούμε να διευρύνουμε ή όχι την οικογένεια μας, είναι δικό μας αφήγημα και απόφαση. Και αυτό χρειάζεται να το υπενθυμίζουμε πρώτα από όλα στον εαυτό μας και ενίοτε με ευγένεια και σταθερότητα και σε όσους το ξεχνάνε, ακόμη και καλοπροαίρετα, κάποιες φορές.
Ένα βασικό και σημαντικό θέμα που κρύβεται πίσω από αυτή την αθώα και κατά πολλούς αυτονόητη ατάκα είναι το βάσανο της δευτερογενούς υπογονιμότητας. Όταν δηλαδή έχω ήδη παιδί ή παιδιά και επιθυμώ και άλλο αλλά δεν τα καταφέρνω.
Όλο και περισσότερες οικογένειες αντιμετωπίζουν αυτή την πρόκληση. Όσο η υπογονιμότητα καλπάζει αυξάνουσα, οι κοινωνίες μας εξελίσσονται προσκαλώντας νέα μοντέλα και σχήματα οικογένειας και εμείς νιώθουμε νέοι και δυνατοί και σε μεγαλύτερες ηλικίες χάριν της ιατρικής γνώσης και της τεχνολογικής προόδου, τόσο θα διογκώνεται το φαινόμενο της δευτερογενούς υπογονιμότητας.
Αυτό που μπορεί να είναι πολύ μοναχικό και πληγωτικό είναι ότι το άμεσο περιβάλλον δεν αναγνωρίζει κάποιες φορές το συναισθηματικό βάρος που εγώ νιώθω προσπαθώντας για το δεύτερο παιδί, και αυτή η συναισθηματική απαξίωση τραυματίζει.
Και βέβαια έχουμε και αυτούς που θα πουν ‘Πότε με το καλό το δεύτερο…;’ Και νάτος ο πυροδότης!
Έχω ακούσει πολλές γυναίκες να λένε ότι θέλουν οπωσδήποτε να χαρίσουν ένα αδερφάκι στο παιδί τους και αισθάνονται ενοχές που δεν τα καταφέρνουν.
Εκεί παίζουν ρόλο οι πεποιθήσεις μας ως προς την οικογένεια, το πόσο μεγάλη πρέπει να είναι, ποια ακριβώς πρέπει να είναι η σύνθεση της, μέχρι και τί διαφορά ηλικίας πρέπει να έχουν τα αδερφάκια μεταξύ τους.
Καταλαβαίνετε ότι όλα αυτά τα ‘πρέπει’ δημιουργούν μεγάλη πίεση, περιοριστικά ‘κουτιά’, που μεγαλώσαμε με αυτά και ίσως τελικά αν τα εντοπίσουμε, και τα εξετάσουμε με μεγαλύτερη ευελιξία, δεν είναι απαραίτητο να μας εκφράζουν σήμερα.
Κάποιοι επειδή έχουν πολύ καλές σχέσεις με τα αδέρφια τους, θέλουν οπωσδήποτε και το δικό τους παιδί να ζήσει μια τέτοια σχέση. Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητο να συμβεί. Πόσα αδέρφια γνωρίζετε που έχουν αδιάφορες σχέσεις ή και δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους; Για σκεφτείτε το…
Κάποιοι άλλοι προβάλουν το δικό τους φόβο για μοναξιά στο ότι δεν θέλουν το παιδί τους να είναι μόνο του. Πόσοι τρόποι υπάρχουν άραγε για να διασφαλιστεί η κοινωνικοποίηση, η συλλογικότητα, η ασφάλεια της ένταξης και την έννοια του Ανήκειν και του μοιράσματος, πέραν της αδελφικής σχέσης;
Και πάμε τώρα παρακάτω - Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε τέτοια σχόλια από τους άλλους;
Ίσως όταν έχουμε βαθιά μέσα μας ξεκαθαρίσει το δικό μας ΓΙΑΤΙ σαν άτομα, σαν ζευγάρι και σαν οικογένεια και ξέρουμε πολύ καλά και συνειδητοποιημένα τους λόγους μας, τότε ίσως και να μην μας ενοχλούν τόσο πολύ τέτοια σχόλια.
Ίσως είναι χρήσιμη λοιπόν η εξερεύνηση της δικής μας Αναπαραγωγικής Ιστορίας, όπως την έχουμε φανταστεί, ονειρευτεί ή και διηγηθεί στον εαυτό μας και όπως έχει διαμορφωθεί μέσα από τα βιώματα, τις αξίες και τις πεποιθήσεις μας.
Ας εξετάσουμε διεξοδικά τί τελικά ισχύει από αυτά που πιστεύουμε, και τι δεν ήταν ποτέ δικό μας – απλά το ‘ρουφήξαμε’ από το περιβάλλον μας. Πρόκειται για μια πεποίθηση που δεν μας εκφράζει πλέον και απλά μας κρατά πίσω και μας ταλαιπωρεί χωρίς λόγο;
Τελικά η ερώτηση που αξίζει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι για ποιον θέλουμε το δεύτερο παιδάκι ή το τρίτο; Για το παιδί μας ή ίσως για άλλους λόγους, δικούς μας; Όλοι σεβαστοί! Και χωρίς ίχνος επίκρισης, αλλά με γνήσιο ενδιαφέρον και περιέργεια ας σκεφτούμε…
Ποιο είναι τελικά το δικό μας ΓΙΑΤΙ, και πόσο ισχυρό είναι;
Ποια είναι η δική μας οικολογία μέσα στο γάμο μας, τη σχέση μας και τη γονεϊκότητα;
Μέχρι πού είμαστε διατεθειμένοι να φτάσουμε για να εξασφαλίσουμε το βίωμα της γονεϊκότητας ξανά από την αρχή…και με τί κόστος;
Αλλά αν συνεχίζουν να μας τσιγκλάνε τέτοιου τύπου σχόλια και αδιάκριτες ερωτήσεις, πιστεύω ότι η ειλικρινής επικοινωνία είναι η καλύτερη τακτική. Να επικοινωνήσουμε, λοιπόν ,ξεκάθαρα ότι αυτό το σχόλιο ή η ‘προτροπή’ μας στεναχωρεί, μας δυσαρεστεί, μας πληγώνει και δεν το επιθυμούμε.
Να επικοινωνήσουμε με σαφήνεια, σταθερότητα και ψυχραιμία τα όρια μας.
Πολλές συμβουλευόμενες μου - ήδη μητέρες που προσπαθούν για το δεύτερο παιδί - μου εκμυστηρεύονται ότι μέσα στην προσδοκία και την σχεδόν εμμονή για 2ο παιδί, χάνουν σημαντικές στιγμές ευτυχίας και μεγαλώματος του υπάρχοντος παιδιού τους και της οικογενειακής χαράς.
Και εκεί βρίσκεται η ειρωνεία της δευτερογενούς υπογονιμότητας:
Προσπαθώντας να διαμορφώσουμε το μέλλον όπως ακριβώς το είχαμε ονειρευτεί και ίσως ανατρέχοντας στο δικό μας παρελθόν, χάνουμε τις χαρές του ‘τώρα’!
Ίσως λοιπόν η μεγαλύτερη μας υποχρέωση και ικανοποίηση βρίσκεται ακριβώς εδώ – στο παρόν.
Και ας μην ξεχνάμε ότι στη δευτερογενή υπογονιμότητα ο νέος τρυφερός παράγοντας είναι η ύπαρξη ενός παιδιού – οι δικές μας ανταποκρίσεις στις καταστάσεις επηρεάζουν και επηρεάζονται από αυτό το νέο ευαίσθητο δεδομένο.
Και αυτό είναι κάτι που αξίζει να το κρατάμε στο πίσω ή ίσως και στο μπροστά μέρος του μυαλού μας.
Ας χαιρόμαστε το παρόν μας ταυτόχρονα με το να προγραμματίζουμε το μέλλον μας.
Αν επιλέξετε να κρατήσετε κάτι από τις παραπάνω σκέψεις που μοιράστηκα μαζί σας θα χαρώ να είναι τα εξής:
- Ορίζουμε τα όρια μας και τα επικοινωνούμε αποτελεσματικά.
- Ζούμε το τώρα με ευγνωμοσύνη και αυτεπίγνωση ως προς τα δώρα της ζωής μας.
Και είναι πολλά!
