Διάβασμα πριν το παιχνίδι; Ανακαλύπτοντας την αλήθεια
«Αποκλείεται να πας αδιάβαστος στο σχολείο. Ας μην παίξεις, δεν πειράζει».
«Αν προλάβεις να διαβάσεις, τότε θα παίξεις».
«Ναι, έχουμε πολύ πιεσμένο πρόγραμμα τα απογεύματα, πολλές δραστηριότητες, πολύ διάβασμα και η αλήθεια είναι πως το Σαββατοκύριακο με τις επαναλήψεις, πάλι λίγος χρόνος μένει για παιχνίδι. Μα δεν πειράζει, είναι για το καλό του».
Αυτές κι άλλες παρόμοιες είναι φράσεις που συχνά ακούω από γονείς να λένε για τα παιδιά τους, μόλις ξεκινήσουν το Νηπιαγωγείο. Κι όσο ανεβαίνει το παιδί σχολική βαθμίδα, τόσο μειώνεται ο χρόνος του ελεύθερου παιχνιδιού. Μα όσο ο χρόνος παιχνιδιού λιγοστεύει, το παιδί χάνει έναν μεγάλο σύμμαχο στην ανάπτυξή του και στο να γίνει η διαδικασία της μάθησης ένα επιτυχημένο παιχνίδι!
Γιατί φοβόμαστε όλο και περισσότερο τον χρόνο που αφιερώνεται στο παιχνίδι και όχι στο διάβασμα;
Οι ρυθμοί ζωής, οι σχολικές απαιτήσεις και οι κοινωνικές απαιτήσεις έχουν αλλάξει δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες. Οι κοινωνίες αναπτύσσονται διαρκώς. Όσο πολυπλοκότερες γίνονται, τόσο αυξάνονται οι απαιτήσεις για να μπορεί ένα άτομο να σταθεί μάχιμο, ικανό να επιβιώσει,να εξελιχθεί και να ανελιχθεί. Κι αυτό διαμορφώνει πιο πλούσια μεν, μα και απαιτητικά, δε, σχολικά προγράμματα. Την ίδια στιγμή, τα κοινωνικά πρότυπα μιλούν για «επιτυχημένη πορεία», η οποία σημαίνει ανάδειξη οικονομική, ακαδημαϊκή, εργασιακή, στον χώρο των social media ή της showbiz. Η σύγχρονη κοινωνία δε συγχωρεί την αποτυχία, το λίγο, το μέτριο, το απλό. Επιζητά το πολύπλοκο, το πολύ, το γρήγορο, το άριστο.
Όλη αυτή η πίεση για επιτυχία και η εσωτερική, ψυχική επίκριση που δέχεται το άτομο αν δεν ανταπεξέλθει στις κοινωνικές επιταγές, καλλιεργούν την πεποίθηση ότι πρέπει να είμαστε εξοπλισμένοι με πολλά «εφόδια», όπως πτυχία και εξειδικεύσεις.
Τα παιδιά καλούνται να επιβιώσουν σε αυτή την πραγματικότητα και οι γονείς, επηρεασμένοι από την επιθυμία τους το παιδί να «επιτύχει στη ζωή του», πιέζουν προς αυτή την κατεύθυνση. Κι έτσι, ο ελεύθερος χρόνος και το παιχνίδι θεωρούνται εμπόδιο στην ακαδημαϊκή εξέλιξη, χαμένος χρόνος από το διάβασμα που απαιτείται.
-150x123.jpg)
Γιατί το παιχνίδι είναι σύμμαχος και όχι εχθρός στο διάβασμα του παιδιού;
Το παιχνίδι είναι η πιο φυσική και παιδοκεντρική διαδικασία μάθησης, ανάπτυξης και ωρίμανσης. Και δεν λειτουργεί ως εμπόδιο στο διάβασμα, μα αποτελεί ενισχυντήριο παράγοντα και κίνητρο για μελέτη, συμπληρωματική μορφή μάθησης και διδάσκει τον τρόπο κατάκτησης της γνώσης, δηλαδή, τον δομημένο τρόπο διαβάσματος.
Η μάθηση στηρίζεται στην εξερεύνηση, στην αυτενέργεια και στη συνεργασία μεταξύ των μαθητών προκειμένου να φθάσουν στη γνώση και να καταστούν αυτόνομοι. Στο παιχνίδι, το παιδί βρίσκει κίνητρα για εξερεύνηση και ενδιαφέρον για συμμετοχή σε ομάδες που συνεργάζονται για να κατακτήσουν την γνώση. Η μάθηση γίνεται αυτόνομα, ασυνείδητα, χωρίς βία.
Η εκπαίδευση έχει νόημα όταν συμβάλλει στην ολόπλευρη ανάπτυξη του ατόμου, του γνωστικού νου, του σώματός του, της συναισθηματικής νοημοσύνης, της αισθητικής, της κοινωνικής υπευθυνότητας και των πνευματικών αξιών του. Κι όλοι αυτοί οι άξονες αναπτύσσονται μέσα από το παιχνίδι. Μα δεν σταματάει μόνο εκεί. Παίζοντας, το παιδί αποκτά κριτική σκέψη, διαμορφώνει τη δική του γνώμη και μαθαίνει να αυτενεργεί. Στοιχεία απαραίτητα, για να μπορέσει ως μαθητής να δομήσει την διαδικασία μελέτης και αποστήθισης της εκπαιδευτικής ύλης.
Η ευφορία που νιώθει το παιδί παίζοντας, συνδράμουν στο να λειτουργήσουν οι εγκεφαλικές του συνάψεις σε άριστο βαθμό και να δημιουργηθούν νέοι εγκεφαλικοί νευρώνες. Και με τον νου «ανοιχτό», οι εμπειρίες καταγράφονται και μεταφράζονται σε νέα δεδομένα, σε συσχετίσεις, σε νέα γνώση. Κατά τη διάρκεια μιας παιγνιώδους δράσης, στην οποία το παιδί συμμετέχει οικειοθελώς και όχι με πίεση, επιτυγχάνεται η σύνδεση όλων των τμημάτων του εγκεφάλου και επέρχεται πνευματική και ψυχοσυναισθηματική ισορροπία, στοιχείο απαραίτητο για την απομνημόνευση. Ένα παιδί που παίρνει χρόνο να παίξει μπορεί καλύτερα να απομνημονεύσει τη νέα γνώση που θα φέρει η μελέτη των μαθημάτων. Αντίθετα, ένας εγκέφαλος που έχει πιεστεί και έχει φορτιστεί συναισθηματικά το δεξί του ημισφαίριο, δεν επιτρέπει στο αριστερό να ασκήσει τις γνωστικές λειτουργίες και στην αμυγδαλή να κάνει σωστή καταγραφή.
Σετ με 20 πλαστοζυμαράκια διαφορετικού χρώματος και διάφορα αξεσουάρ, MAPED
Λίγα λόγια για την εταιρία
Η εταιρεία Maped ιδρύθηκε το 1947! Είναι μία γαλλική επιχείρηση, παγκόσμιος ηγέτης στα σχολική είδη! Σκοπός της είναι να ενθαρρύνει τα παιδιά στη μάθηση με προϊόντα καινοτόμα!
Για να μάθετε περισσότερα για την φιλοσοφία της και πως ενισχύει την φαντασία των παιδιών μέσα από καινοτόμα προϊόντα, επισκεφθείτε το site της https://gr.maped.com!
Amabile, T. M. (1996). Creativity in Context. Westview Press.
Βοb (2024). Συμβολή στην κριτική του σύγχρονου σχολείου μέσα από το φως των απόψεων του Ivan Illich. http://vrahokipos.net/old/against/education/bob.htm
Carvey, C. (1990). Το παιχνίδι: η επίδραση στην εξέλιξη του παιδιού. Κουτσουμπός Α.Ε.
Donaldson, M. (1991). Η σκέψη των παιδιών. (Επιμ. Σ. Βοσνιάδου): Εκδόσεις Gutenberg.
Gardner, H. (1983). The frames of mind – Theory of multiple intelligences.
Guilford, J. P. (1967). The nature of human intelligence. McGreaw-Hill.
Lightwood C., Cole M., & Cole S. R., (2015). Η Ανάπτυξη των Παιδιών (Ενιαίο), (Επιμ. Ζ. Μπαμπλέκου): Εκδόσεις Gutenberg.
Mooney, C. G. (2013). Theories of Childhood: An Introduction to Dewey, Montessori, Erikson, Piaget, and Vygotsky: Redleaf Press.
Piaget, J. (1962). Plays, Dreams, Imitations in childhood. Norton.
Vygotsky L. (1978). Mind in Society, Cambridge, Mass: Harvard University Press
Vygotsky L.S. (1997). Νους στην Κοινωνία, (Επιμ. Σ. Βοσνιάδου): Gutenberg.
Καμπύλης, Π. & Σπετσιώτης, Γ. (2008). Το Παιχνίδι. Ωρίων. Αθήνα
- ανάπτυξη φαντασίας
- δημιουργικές δραστηριότητες
- διαχείριση χρόνου
.png&w=3840&q=75&dpl=dpl_4UYeLXbFaz3rc3bwZsftsoJKS64q)