Αναπτύσσεις σχέσεις εξάρτησης; Ο ρόλος των παιδικών τραυμάτων

Από την Ειρήνη Χατζησωτηράκη, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Στοιχεία Επικοινωνίας: 6973548377

Πώς τα παιδικά τραύματα δημιουργούν σχέσεις εξάρτησης στην ενήλικη ζωή; Μια εξάρτηση που σε βάζει στη διαδικασία να προχωράς χέρι-χέρι με τον άλλον σε σημείο που νιώθεις έρμαιο γιατί απλά οι ανάγκες του είναι πιο σημαντικές απ’ οτιδήποτε άλλο για σένα. Είναι αυτές οι λεγόμενες σχέσεις εξάρτησης που μοιάζουν να σε ακολουθούν στη ζωή σου.

Πώς τα παιδικά τραύματα καταλήγουν σε ενήλικες σχέσεις εξάρτησης;

Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να ικανοποιούμε τις ανάγκες των άλλων γιατί μέσα από την ικανοποίησή τους λαμβάνουμε την αποδοχή και επιβεβαίωση που τόσο ζητάμε απ’ όταν ήμασταν μωρά. Ο άνθρωπος έρχεται ευάλωτος, γυμνός, φοβισμένος σε αυτό τον κόσμο και έχει ανάγκη να εξαρτηθεί- να συνδεθεί (αργότερα) με κάποιον σημαντικό «Άλλον» για να επιβιώσει.

Τα μωρά χωρίς φροντίδα δεν επιβιώνουν. Τι γίνεται όμως όταν αυτή ανάγκη πια γίνεται σημείο αναφοράς για τον μετέπειτα ενήλικα, σε τέτοιο σημείο που πια η αυτοεικόνα του καθορίζεται από την ικανοποίηση των άλλων.

Από πού ξεκινούν αυτές οι σχέσεις εξάρτησης;

Από την παιδική ηλικία, τα παιδιά δεν έχουν την κριτική σκέψη και αντίληψη να καταλάβουν τα μοτίβα συμπεριφοράς των γονιών τους. Με αποτέλεσμα ένα παιδί που έρχεται σε επαφή με τη ματαίωση του γονέα ή τη δυσαρέσκεια ή ακόμα και την πλήρη απόρριψη (κατακερματισμό του Εγώ) δεν μπορεί να καταλάβει γιατί.

Αναγνωρίζεις συμπεριφορές των γονιών σου σε εσένα; Μάθε για τα μοτίβα γονεϊκότητας!

Μπαίνει σε μια διαδικασία λοιπόν να “αγωνιστεί” για να βρει την απάντηση. Για να αντιδρά έτσι ο σημαντικός «Άλλος» μου, σημαίνει ότι «Εγώ» το παιδί κάνω κάτι λάθος. Και από εκεί ξεκινάει ο φαύλος κύκλος.

Η εσωτερική απορριπτική φωνή δημιουργεί τα παιδικά τραύματα

Συχνά υπάρχει ενοχή και ντροπή και έλλειψη αυτοπεποίθησης γιατί υπάρχει η βαθιά πλέον ριζωμένη πεποίθηση ότι δεν είμαι “αρκετά καλός” ή καλύτερα “είμαι ανεπαρκής”, “κανείς δεν με θέλει”.

Η εσωτερική απορριπτική φωνή (αυτή των γονιών) έχει γίνει πια εσωτερικός κριτής και περνάει από “κόσκινο”:

• κάθε σκέψη
• επιθυμία
• θέλω
• πράξη
• απόφαση
• συμπεριφορά του παιδιού και αργότερα του ενήλικα

με βαθύτερο σκοπό την ικανοποίηση του σημαντικού «Άλλου».

Πώς δημιουργείται η αλληλεξάρτηση του παιδιού με τους άλλους;

Τα παιδιά μεγαλώνοντας θα μάθουν να υποστηρίζουν και να ζητάνε τη φροντίδα των άλλων σε τέτοιο βαθμό που δημιουργείται ένα είδος αλληλεξάρτησης του παιδιού από τους άλλους, γιατί απώτερος σκοπός είναι να λάβουν την επιβεβαίωση που δεν πήραν. Αυτό πολλές φορές μεταφράζεται ως: αναλαμβάνω υποχρεώσεις που αφορούν μεγαλύτερους σε ηλικία ή κάνω υπερπροσπάθεια για να πετύχω και να με “δουν”.

Εκτός βέβαια από την εξάρτηση που δημιουργείται στο παιδί και αργότερα στον ενήλικα, δημιουργείται και ένα αξιακό σύστημα εντός του παιδιού όπου η αυτοεικόνα και η αυτοπεποίθηση του βασίζεται στο κατά πόσο δίνει στους άλλους, πόσο ικανοποιεί τις ανάγκες των άλλων και τους ευχαριστεί.

Ανάγκη για αποδοχή από τους γονείς

Ζητείται από τα παιδιά να γνωρίζουν ή να μπαίνουν στη θέση των άλλων, να ξέρουν πώς να ικανοποιήσουν ή να υποστηρίξουν. Είναι τόσο σημαντικό για τα παιδιά αυτά να παίρνουν επιβεβαίωση από τους γονείς ώστε οι γονείς μέσα από τα επιτεύγματα των παιδιών τους ουσιαστικά υλοποιούν τα δικά τους απωθημένα.

Σχέσεις Εξάρτησης:

Πώς να βάλουμε ένα τέλος στα παιδικά τραύματα

Συνοψίζοντας καταλαβαίνουμε ότι τέτοια τραύματα είναι γενικευμένα και πηγαίνουν από γενιά σε γενιά, ένα γενικευμένο πρότυπο συμπεριφοράς που καθορίζει τη σχέση γονέα-παιδιού. Εδώ λοιπόν έρχεται η επαφή με τον εαυτό, η αναγνώριση όλων αυτών των διαστρεβλώσεων με σκοπό την λήξη των φαύλων κύκλων και την έναρξη μιας υγιούς σχέσης κυρίως με το «Εσωτερικό Εαυτό μου» και μετά με τους άλλους.

Κατάκτησε τη συνειδητή γονεϊκότητα!